วันที่เธอกลับใจ

เมื่อความร้อนแรงของกองไฟเริ่มปะทุขึ้นและทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จนใครๆก็คาดเดาถึงวันที่จะสิ้นสุดของมันไม่ได้ บ้านเมืองที่เคยสงบจึงตกอยู่ในเปลวไฟที่ร้อนระอุตลอดเวลา ไม่ต้องคาดเดาว่าใครบ้างที่เจ็บปวดจากการเผาไหม้ในครั้งนี้ ทุกคน ทุกคนที่อยู่ในรัศมีความร้อนแรงของเปลวไฟล้วนต้องเจ็บปวดด้วยกันทั้งนั้น ชาวบ้านที่ดูเหมือนจะเป็นเป้านิ่งในกองเพลิง เหมือนโดนมัดมือมัดเท้าให้ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ จนบางคนต้องเลือกหาทางออกในการเอาตัวรอด โดยการกลายไปเป็นฟืนให้กับพวกที่จ้องจะเอาผลประโยชน์จากการมอดไหม้ของบ้านเมือง


โรงเรียนบ้านกือยา จ.ปัตตานี ที่ถูกเพลิงไหม้จากเหตุการณ์ความไม่สงบ


ครอบครัวผู้เสียชีวิต ที่สูญเสียสามี จากเหตุการณ์ความไม่สงบ


หน่วยทหารลาดตระเวร กำลังออกปฏิบัติหน้าที่ใน อ.บันนังสตา จ.ยะลา
นายเอก (นามสมมติ : เป็นผู้ต้องหาในคดีก่อความไม่สงบในสามจังหวัดภาคใต้ ได้พบปะพูดคุยเมื่อตอนพานักข่าวจากสำนักข่าวอัลญาซีราไปเยี่ยมเยียนที่ค่ายเสนานรงค์ จ.สงขลา เมื่อปลายเดือนพฤษจิกายน 2550 ที่ผ่านมา โดยได้รับการอำนวยความสะดวกโดยพันเอกอัคร ทิพโรจน์และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ)

“จากการตัดสินใจด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของผมบางคนนั้น ได้นำความเดือดร้อนที่ใหญ่หลวงไปสู่ครอบครัวของผมและตัวของผมเอง เพื่อนผมบางคนก็ต้องระหกระเหิน หาที่พักพิงเป็นหลักแหล่งไม่ได้ ต้องทิ้งบ้านทิ้งครอบครัวหนีกันหัวซุกหัวซุน ไม่ได้สุงสิงกับเพื่อนพ้องและคณาญาติเหมือนเช่นเคย บางครอบครัวก็สุดแสนจะเวทนา ภรรยาเพิ่งคลอดลูกได้ไม่นาน สามีก็ต้องมาหลบหนีจากการจับกุมของเจ้าหน้าที่ ทิ้งภาระหน้าที่มากมายให้ภรรยาต้องรับผิดชอบ บางครอบครัวเหลือเพียงยายแก่ตาเฒ่าที่เฝ้ารอคอยการกลับมาของลุกๆ ซึ่งหลบหนีไปยังภูเขาลูกโน้นทีลูกนี้ที”


นายโท (นามสมมติ : เป็นผู้ต้องหาในคดีก่อความไม่สงบในสามจังหวัดภาคใต้ ได้พบปะพูดคุยเมื่อตอนพานักข่าวจากสำนักข่าวอัลญาซีราไปเยี่ยมเยียนที่ค่ายเสนานรงค์ จ.สงขลา เมื่อปลายเดือนพฤษจิกายน 2550 ที่ผ่านมา โดยได้รับการอำนวยความสะดวกโดยพันเอกอัคร ทิพโรจน์และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ)

“รู้สึกเสียใจจนไม่รู้จะพูดยังไงครับ ทุกอย่างมันแย่ไปหมด เมียผมเพิ่งคลอดลูกได้ไม่กี่วัน พี่สาวผมมาเยี่ยมบอกว่าเมียมีอาการเหมือนคนที่คลั่งหนักมาก ลูกอีกสามพี่สาวต้องพาไปเลี้ยงเองเพราะเมียมีอาการคุ้มดีคุ้มร้าย พี่สาวกลัวว่าจะไปทำร้ายลูก เมียผมเสียใจมาก ผมเองไม่รู้จะทำยังไง พลาดก็พลาดไปแล้ว ก็เลยคิดว่าคงไม่มีทางอื่นที่ดีไปกว่าการให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ในการช่วยเหลือชาวบ้านไม่ให้เดือดร้อนไปมากกว่านี้ ช่วยเหลือเพื่อนๆ ที่ยังไม่กลับใจรวมทั้งช่วยเหลือตัวผมเองให้ได้กลับไปหาครอบครัวเร็วๆด้วยครับ เป็นห่วงลูกกับเมียมาก”


จากคำพูดและน้ำตาของผู้บอกเล่าก็อธิบายได้ถึงความเสียใจอันสุดซึ้งในความผิดที่ได้ก่อ แต่ถึงแม้ว่าเราทุกคนจะช่วยอะไรไม่ได้ ก็หวังเพียงอย่างเดียวว่าประชาชนทุกคนคงจะพร้อมเป็นกำลังใจให้พวกเขาได้มีกำลังที่แก้ไขความผิดพลาดให้เป็นความดีที่น่ายกย่องได้

ตามหมู่บ้านชนบทที่เป็นที่รู้จักกันมาก่อนหน้านี้ว่า คนชนบทนั้น เขาอยู่กันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย บนถนนเล็กๆ ภายในหมู่บ้านก็เต็มไปด้วยผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาอย่างยิ้มแย้มและเป็นมิตร แต่บัดนี้ ทุกรอยยิ้มได้เป็นเพียงความทรงจำที่ทุกคนต่างรอคอยการกลับมาอีกครั้ง

ถ้าใครได้เข้าไปเยี่ยมชมตามหมู่บ้านต่างๆ ตามชนบท ในสามสี่จังหวัดภาคใต้ จะสัมผัสได้ถึงความเงียบ แต่แทนที่จะเป็นความเงียบสงบ น่าอยู่ กลับกลายเป็นความเงียบบนความน่าสะพรึงกลัว ไม่รู้ว่าคนที่เคยหลงผิดที่เหลืออยู่จะรู้สึกสำนึกหรือไม่กับการกระทำของตนเองที่ทำให้ญาติพี่น้องของตนต้องเดือดร้อน ไม่สามรถทำได้แม้แต่การเดินเล่นอยู่ในหมู่บ้านของตนเองอย่างสบายใจ ยังดีที่พระเจ้ายังเมตตาให้บางคนที่เคยหลงผิดได้กลับใจ นับว่าสวรรค์ยังมีพื้นที่เหลือพอให้กับเขา

มีหลายคนที่เคยตัดสินใจผิดพลาดไปเป็นเหยื่อของผู้ที่ต้องการแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวกับแผ่นดิน วันนี้เขาก็พร้อมแล้วที่จะให้ความร่วมมือในการให้ความช่วยเหลือประเทศชาติ แต่นั่นก็ยังถือว่าช้าเกินไป เพราะก่อนที่พวกเขาจะกลับใจ กี่ชีวิตแล้วที่ต้องสูญสิ้น กี่ชีวิตแล้วที่ต้องลำบาก แต่กลับใจช้าก็ย่อมดีกว่าไม่กลับใจเลย

แล้วท่านที่ยังไม่เปลี่ยนใจล่ะ เมื่อไหร่กัน จะมีไหมวันนั้น? หรือจะรอให้พี่น้องของท่านสูญสิ้นบนหน้าแผ่นดินเสียนี้เสียก่อน

* คือผู้ต้องหาที่ถูกจับกุมโดยเจ้าหน้าที่และพร้อมจะให้ความช่วยเหลือแก่เจ้าหน้าที่ในการปฏิบัติหน้าที่รักษาความมั่นคงของประเทศ

มิรัน
อาสาสมัครไทยเอ็นจีโอ รายงาน

20 ธันวาคม 2550