ความเงียบสงบ ภายในรั้วโรงเรียน ภายหลังจากที่ถูกสั่งปิด

“เขาบอกว่าโรงเรียนของเราเป็นสนามฝึกโจร ก็เลยเข้ามาตรวจค้น เห็นหยิบเอาเตาปิกนิก น้ำมันตะเกียง และอุปกรณ์ในครัวเรือนอีกหลายชิ้น บอกว่าเป็นอุปกรณ์ที่นักเรียนของเราใช้ผลิตวัตถุระเบิด ไอผมก็อดจะสงสัยไม่ได้ว่า ชาวบ้าน ในสามจังหวัดไม่ต้องถูกจับกันหมดเพราะมีเตาปิกนิกและน้ำมันตะเกียงอยู่ในบ้านดอกหรือ ถัดจากนั้นอีก 2-3 วัน ก็มาแบกเอาปืนและวัตถุระเบิดอีกมากมาย บอกว่าค้นเจอในรั้วของโรงเรียน พวกเราหลายคนนั่งอยู่ที่นั่นตั้งนาน ก็ไม่มีใครเห็นว่าตอนตรวจค้นนั้นได้ไปเจอของเหล่านั้นที่มุมไหนของโรงเรียน ถ้าเรารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ เราคงจะตามติดไปทุกฝีก้าวที่ตรวจค้น ก็สงสัยอยู่ครับว่า ผมและครูหลายคนถูกหลอกให้มาสอนอยู่ในโรงเรียนฝึกโจร หรือว่ามีใครกำลังกลั่นแกล้งเล่นตลกกับพวกเราหรือเปล่า”

คำบอกเล่าของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ในสามจังหวัดภาคใต้ และครูคนหนึ่งที่สอนอยู่ในโรงเรียนอิสลามบูรพา จ.นราธิวาส ซึ่งตอนนี้ได้ถูกปิดทำการสอนแล้วเป็นเวลาหลายเดือน

คำถามที่ว่า จริงหรือไม่ที่โรงเรียนปอเนาะหลายแห่งในสามจังหวัดภาคใต้เป็นแหล่งฝึกแนวร่วมนั้น ยังเป็นที่กังขาของประชาชนทั้งประเทศ หรือเกือบจะทั่วทุกมุมโลก ทำให้พ่อแม่ผู้ปกครองหลายคนที่อยากจะส่งลูกให้ได้รับความรู้ทางศาสนาตามโรงเรียนปอเนาะสอนศาสนาอิสลามต้องผวา ไม่กล้าที่จะส่งลูกเข้าไปเรียน บ้างก็กลัวว่าลูกของตนจะถูกเสี้ยมสอนให้กลายไปเป็นแนวร่วม บ้างก็กลัวว่าวันดีคืนดีเขาจะมาจับกุมลูกในข้อหาเดียวกัน ทำให้มุมมองของผู้ปกครองที่จะส่งลูกให้ได้เรียนรู้ศาสนาตามโรงเรียนปอเนาะนั้นต้องเปลี่ยนไป

ในสมัยก่อน ชาวบ้านในสามจังหวัดนิยมส่งลูกให้ได้เรียนรู้ศาสนาตามโรงเรียนปอเนาะ เหตุผลเพราะเห็นว่า การให้ลูกๆ ได้มีความรู้ศาสนานั้นจะทำให้ลูกเป็นคนดี สามารถที่จะทำให้ลูกตัดสินใจในเรื่องต่างๆ ในการดำเนินชีวิตได้อย่างถูกต้อง มีคุณธรรมนำชีวิตและให้ลูกมีจริยธรรมที่ดีที่เหมาะสมเพื่อที่ลูกจะได้เข้าสังคมได้อย่างไม่อายใคร และไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น แต่หลังจากที่ภาพของโรงเรียนปอเนาะได้เปลี่ยนไปเป็นสนามฝึกของแนวร่วม ความนิยมของครอบครัวที่จะให้ลูกเรียนในโรงเรียนปอเนาะก็ถูกเปลี่ยนไปด้วย ชาวบ้านจึงเลือกที่จะส่งลูกเรียนในวิชาสามัญตามโรงเรียนทั่วไปแทน ทั้งที่ก่อนหน้านี้การเรียนวิชาสามัญนั้นเป็นทางเลือกที่สองสำหรับพวกเขา

สำหรับผู้เป็นแม่นั้น การให้ลูกได้รับความรู้ทางศาสนาเป็นการให้ลูกได้ใกล้ชิดกับคุณธรรมและจริยธรรมที่ดีและถูกต้อง พ่อแม่วางใจในศาสนาว่าจะสามารถกล่อมเกลาให้ลูกปฏิบัติตนเป็นคนดีได้ แต่เมื่อความรู้ศาสนาได้ถูกใครบางคนพาให้ถอยห่างออกไปไม่ว่าจะด้วยเหตุผลประการใดก็แล้วแต่ จึงสร้างความกังวลใจให้กับผู้เป็นพ่อแม่อยู่ไม่น้อย พ่อแม่หลายคนกังวลว่าสภาพแวดล้อมหลายๆ อย่างในปัจจุบันจะทำให้ลูกๆ ของตนกลายเป็นหุ่นยนต์ที่มีแต่ชีวิตแต่จิตใจแข็งกระด้าง กลัวว่าลูกจะไม่มีคุณธรรมนำจิตใจ เท่านั้นไม่พอ ยังจะต้องกลัวว่าลูกจะสะสมความรุนแรงจากสิ่งเร้าภายนอกที่พบเห็นในแต่ละวันด้วย โอ้ละหนอ อนาคตของชาติไทยจะเป็นอย่างไร

ปัจจุบัน พ่อแม่ผู้ปกครองในสามจังหวัดภาคใต้ต้องมีภาระหน้าที่เพิ่มขึ้น นอกจากจะมีหน้าที่หาปัจจัยยังชีพให้ครอบครัวและสั่งสอนลูกให้เป็นคนดีแล้ว ยังต้องรับหน้าที่อีกอย่างหนึ่งคือ พยายามไม่ให้ลูกต้องกลายพันธุ์เป็นหุ่นยนต์ที่ไร้หัวใจด้วย เพราะถ้าเมื่อไหร่ที่ทุกคนกลายเป็นคนที่ไร้หัวใจ นั่นก็คงจะหมายถึงจุดจบของโลกใบนี้ โกรธใครนิดๆ หน่อยๆก็ฆ่ากันเป็นผักปลาอย่างไร้ความปราณี ฆ่ากันจนหมดโลก แต่อันที่จริงก็เห็นบ้างแล้วประปรายในปัจจุบัน ถ้านึกภาพไม่ออกก็ลองซื้อหนังสือพิมพ์มาลองอ่านดูซักฉบับ ข่าวอาชญากรรมเต็มไปหมด เพราะมีคนบนโลกแปลงร่างไปเป็นหุ่นยนต์แล้วบางส่วน

ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ ในบริเวณรั้วโรงเรียนอิสลามบูรพา

ชาวบ้านหลายคนในสามจังหวัดตั้งคำถามที่พอจะรู้คำตอบในตัวอยู่แล้วว่า ทำไมบางคนถึงกล้าที่จะอะไรแย่ๆ กล้าที่จะฆ่ามนุษย์ด้วยกัน ลูกๆ กล้าที่จะฆ่าพ่อแม่ เด็กสาวๆ บางคน กล้าที่จะไม่สวมกางเกงชั้นในออกมาเดินนอกบ้าน (เอ...อย่างหลังนี่เกี่ยวรึเปล่า) ก็ความมีคุณธรรมมีจริยธรรมในจิตใจไงที่ขัดเกลามาจากศาสนาแต่ละศาสนา บวกกับจิตใต้สำนึกที่จะสามารถแยกแยะให้คนรู้จักอายและไม่อาย กล้าและไม่กล้า ควรและไม่ควร ว่ากันง่ายๆ ยกตัวอย่างเรื่องของลูกที่กล้าฆ่าพ่อแม่ ถามว่าทำไมถึงฆ่า ก็เพราะไร้สติ จดจำใครไม่ได้แม้แต่บุพการี ถามว่าทำไมถึงไร้สติ ก็เพราะยาเสพติด ถามว่าทำไมถึงเสพยา ก็เพราะไม่รักตัวเอง ถามว่าทำไมถึงไม่รักตัวเอง ก็เพราะไม่รู้ว่าตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร คิดว่าตัวเองไร้ค่า ฟังไปฟังมา ที่แท้ก็ไม่มีที่ยึดเหนี่ยวจิตใจนี่เอง

เพราะฉะนั้น พวกเขาจึงขอร้องให้คนที่พยายามทำให้คนต้องถอยห่างจากศาสนา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลประการใดก็ตาม อย่าได้ลบล้างหรือทำลายแหล่งเพาะพันธุ์คุณธรรมและจริยธรรมที่ดีของพวกเขา อย่าทำให้ที่นั่นกลายเป็นสนามฝึกรบ และขอร้องคนที่จะแก้ปัญหา อย่าได้กำจัดคนส่วนน้อยที่ทำผิดโดยการนำความเดือดร้อนให้ชาวบ้านส่วนมากโดยไม่รู้ตัว

จากคำถามและความกังวลใจของชาวบ้านทำให้เกิดคำถามต่อไปว่า ถ้ามนุษย์กลายพันธุ์เป็นหุ่นยนต์จนหมดสิ้น โลกจะเป็นอย่างไร หน้าที่ใครกันที่จะต้องดูแลป้องกันไม่ให้สิ่งนี้เกิดขึ้น ถ้าไม่ทราบคำตอบว่าควรจะเริ่มที่ใครให้ทำหน้าที่นี้ ลองเริ่มที่ตัวเราเองดีหรือไม่

เกิดเป็นคนควรทำตนให้สมคน
ไม่ดิ้นรนในความผิดไม่เหมาะสม
ความพินาศจะเกิดขึ้นในบัดดล
เพราะว่าคนมาฆ่าคนด้วยกันเอง

มิรัน
อาสาสมัครไทยเอ็นจีโอ รายงาน
11 ธันวาคม 2550