สัมมนาทบทวน ยุทธศาสตร์ภาคประชาชน 2544 ปี มรณะกรรม 5 นักอนุรักษ ...ใครรับผิดชอบ ? .

6 เดือน กับ 5 ชีวิตแกนนำนักอนุรักษ์หรือความรุนแรงเชิงโครงสร้างในสังคมไทยปะทุขึ้นอีกครั้ง ...
บทเรียนนี้ประชาชนต้องทบทวน

ในความเงียบที่ซุกซ่อนสงครามแย่งชิงทรัพยากรธรรมชาติ และในคำปราศรัยที่ไพเราะชวนฟังของทุกรัฐบาลกลับซ่อนวาทะกรรม
ทำร้าย และกระบวนการทำลายล้างการดำเนินวิถีชีวิตของคนในชุมชน คอยสร้างความขัดแย้งและการแย่งชิงทรัพยากรธรรมชาติ
อย่างหื่นกระหายไม่จบสิ้น ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านกับชาวบ้าน ชาวบ้านกับรัฐ ชาวบ้านกับนักการเมือง หรือชาวบ้านกับผู้มีอิทธิพล
คับฟ้าคับแผ่นดิน ก็ตาม เป็นการแย่งชิงท่ามกลางกระแสโลกาภิวัฒน์ ที่ทุนนิยมเสรีเคลื่อนย้ายพลังอำนาจการบริโภคทรัพยากร
ธรรมชาติในประเทศโลกที่ 3 ทำให้ชุมชนที่เคยดำรงวิถีชีวิตอยู่กับธรรมชาติมานานกลายเหยื่อ แม้จะเรียกร้องหรือเร่งการพัฒนา
ชุมชนตนเองเพียงใด ก็ยังเป็นผู้ที่ได้ประโยชน์น้อยที่สุด ยิ่งกว่านั้น เมื่อพลังทุนนิยมครอบงำลงในความคิดของรัฐ ของกลุ่ม
นายทุนชาติ ชุมชนที่อยู่อย่างเรียบง่ายกับธรรมชาติคือผู้ที่ต้องเสียผลประโยชน์มากที่สุด ยิ่งกว่านั้นวาทะกรรมของรัฐในนาม
ของ"การพัฒนา"ประกาศเป็นนโยบายชัดเจนว่า ชุมชนชนบทคือผู้ที่ต้องเสียสละ ....เพื่อสนองโครงการใหญ่ๆ ของรัฐในการพัฒนา
ประเทศ !!

เมื่อบทเรียนสอนให้ชุมชนเข้าใจว่า หากรักที่จะปกป้องทรัพยากรธรรมชาติในท้องถิ่นของตนให้อยู่สืบไป ถึงลูกถึงหลานชาวบ้านจะต้องลุกขึ้นสู้ทุกวิถีทางเพื่อให้ได้อำนาจการจัดการทรัพยากรธรรมชาติกลับคืน มาสู่วิถีชีวิตของชุมชน เพื่อให้ภูมิปัญญาของชุมชนท้องถิ่นสามารถตกทอดไปสู่บริบทการเรียนภายใน ชุมชนตนเองได้

ปัจจุบันการดำรงอยู่ท่ามกลางพลังแห่งการครอบงำทางภูมิปัญญาที่รัฐสอนให้ประชาชนเชื่อว่า การจัดการทรัพยากรธรรมชาติแบบ
ตะวันตก คือวิธีการที่ดีที่สุดนั้น ณ บัดนี้ ความรุนแรงได้หยั่งรากลึกไปถึงโครงสร้างการบริหารประเทศ ผ่านหน่วยงานของรัฐแล้ว
และความรุนแรงที่เกิดขึ้นทุกวัน จนยากที่จะพบหนทางสิ้นสุดได้นั้น เป็นเพราะสังคมไทยประสบกับสภาวะวิกฤติทางเลือก ที่สั่งสม
มานาน จากระบบการเมืองแบบอำนาจนิยม จากระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมเสรี และจากระบบข้าราชการแบบศักดินาอุปถัมภ์

การสัมมนาเรื่อง"การสังหารแกนนำชาวบ้าน 5 ราย 5 พื้นที่ กับมาตรการคุ้มครองสิทธิชุมชนในสงครามแย่งชิง
ทรัพยากร" เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2544 ที่ผ่านมา ณ สำนักงานกลางนักเรียนคริสเตียน(สนค.) เชิงสะพานหัวช้าง พญาไท
กรุงเทพฯ คืออีกบทบาทหนึ่ง ที่ขบวนการภาคประชาชน เริ่มนั่งทบทวนกระบวนการต่อสู้ภาคประชาชน อีกครั้ง เพื่อยุติการสูญเสีย
นักอนุรักษ์ และเพื่อวางยุทธศาสตร์การทำงานภาคประชาชนให้ชัดเจนเป็นเครือข่ายรูปขบวนกันมากขึ้น

สำนักข่าว thaingo กับอีกบทบาทหนึ่งในการร่วมกันทำงานกับสื่อภาคประชาชน รายงานชนิดเกาะติดสถานการณ์ที่ประชาชน
ได้รับความอยุติธรรมจากการทำงานของภาครัฐ และการคุกคามจากอิทธิพลมืด โดยมีญาติ พี่น้อง และเพื่อนร่วมงาน ของผู้เสียชีวิตทั้ง 5 ราย มาร่วมเล่าเรื่องราว แลกเปลี่ยนกัน ส่วนประเด็นในการสัมมนาครั้งนี้ มีทั้งเรื่องกฎหมาย การทบทวนบทบาทการต่อสู้ภาคประชาชน การรับฟังสถานการณ์ข้อเท็จจริงจากพี่น้องและญาติผู้สูญเสีย โดยได้รับเกียรติจากนักวิชาการ องค์กรพัฒนาเอกชน และตัวแทนจากรัฐบาล
ปาฐกถานำโดย ศ.เสน่ห์ จามริก ประธานคณะกรรมการธิการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ และยังมีอดีตนักสู้ภาคประชาชนที่เคยเคียงบ่าเคียงไหล่ครูประเวียน บุญหนัก อย่างนายบำรุง คะโยธา องค์กรชาวนาโลก ,อ.สมเกียรติ พงษ์ไพบูลย์ ผอ.คลังสมองคนจน,นายสุวิทย์ วัดหนู เลขาธิการ ครป. นายวสันต์ พาณิชย์ กรรมการสิทธิมนุษยชน ร่วมสัมมนา

จากการสัมมนาครั้งนี้ มีข้อสรุปออกมาอย่างชัดเจนว่า "เครือข่ายภาคประชาชนจะต้องไม่สู้อย่างโดดเดี่ยวมากเกิน ไป เพราะจะทำให้ขบวนการภาคประชาชนไม่มีพลังและยังเป็นเป้าสายตาที่อาจจะถูกสังหารชีวิต
อีกทั้งการใช้สื่อในการเปิดเผยข้อเท็จจริงก็ควรพัฒนาเพิ่มขึ้นให้มากในกระบวนการต่อสู้ โดยเฉพาะเครือข่ายชาวบ้านเล็กๆ ที่ต่อสู้กับกลุ่มทุนที่มีอิทธิพลระดับชาติอยู่ในพื้นที่นั้น จะต้องรวมขบวนประชาชนที่มีอยู่ทั้งหมดให้เป็นเครือข่ายเป็นรูปขบวนให้ได้ อีกทั้งต้องตอบให้ได้ว่า ขบวนการภาคประชาชนกำลังต่อสู้เพื่ออะไร ? ต้องการอะไร ? โดยเฉพาะการวิเคราะห์ต้องตอบให้ได้ว่า ศัตรูที่แท้จริงที่สังคมไทยเผชิญอยู่ตอนนี้คือใคร ? คืออะไร ? .......

ศ.เสน่ห์ จามริก ประธานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ "พี่น้องประชาชนไม่สามารถสู้อย่างโดดเดี่ยวได้ พี่น้องประชาชนต้องสู้อย่างเป็นเครือข่ายชาวบ้าน จะต้องไม่หยุดอยู่แค่กระบวนการคิดคัดค้านเท่านั้น แต่ต้องสู้อย่างเป็นเครือข่าย หนักแน่นและต้อง ต่อเนื่องด้วย เหมือนอย่างกรณีที่ปลวกแดง ที่หินกรูด จากนั้น ก็พัฒนาให้เป็นขบวนการภาคประชาชน ขึ้น อีกอย่าง ภาคประชาชนต้องตั้งคำถามว่า ถึงวันนี้ เราช่วงชิงทรัพยากรเพื่ออะไร ?ไร่นาสวนผสม

แกนนำคัดค้าน บ่อขยะที่ราชาเทวะ "จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เราเสียขวัญมาก เราถูกมองว่า เป็นพวกเอียงซ้าย พวกถ่วงความเจริญ ทั้งๆ ที่เราทำงานโปร่งใส มีเจตนาดี และซื่อตรงต่อหน้าที่มาตลอด แต่ก็ยังถูกมองว่าขัดขวาง แม้แต่ สมาชิก อบต, ด้วยกัน ก็มองพวกเราอย่างนี้

นายบำรุง คะโยธา องค์กรชาวนาโลก "ตลอดเวลาที่ผ่านมา รัฐไม่ให้ความสนใจทรัพยากรธรรมชาติของพี่น้องประชาชน เลย หลายๆ ครั้งที่เราเห็นชัดเจน ตั้งแต่โรงโม่หินที่ อ.วังสะพุง จ.เลย แล้วว่า รัฐไม่าสามารถจัดการปัญหา เหล่านี้ได้ ที่จัดการไม่ได้เพราะธุรกิจเหล่านี้ มันโยงใยเกี่ยวข้องกับการเมือง กับข้าราชการ

ผู้มีอิทธิพล เกี่ยวข้องกับกลุ่มเหล่านี้หมด แล้วกลไกเล็กๆ จะไปจัดการอะไรได้ กรณีครูประเวียน บุญหนัก ก็เหมือนกัน ทั้งๆ
ที่ ประชาชนจับคนร้ายที่ลั่นกระสุนได้ทันที มีพยาน มีหลักฐานพร้อม แต่รัฐก็ทำอะไรไม่ได้เลย สุดท้ายก็ประกันตัวออกไป ร้องเรียนมาถึงผู้ว่าราชการจังหวัด ผู้ว่าฯกลับเป็นคนออกมาปกป้องโรงโม่เสียเอง ส่งกองปราบปรามมาลุยพื้นที่ จับได้และ
ทำการ สืบสวนแล้วก็สาวไปให้ถึงต้นตอผู้บงการฆ่า พอเข้ากระบวนการยุติธรรม ปรากฏว่าอัยการ สั่งไม่ฟ้อง !! ส่วนตำรวจ
ที่เป็นเจ้าของปืนที่ใช้สังหารครูประเวียน ได้รับการลงโทษแค่ทางวินัยเท่านั้น และทุกวันนี้ ไอ้เจ้าของโรงโม่ทั้งหลาย กลับมา
เป็นใหญ่เป็นโต ในบ้านเมือง ในรัฐบาลชุดนี้กันหลายคนอีกด้วย

ถ้าเป็นอย่างนี้ ผมคิดว่า ภาคประชาชนค่อนข้างน่าเป็นห่วงมากครับ ถ้ายังเกิดเหตุการณ์อย่างนี้กับพี่น้องประชาชน เพราะ
แทนที่ตำรวจจะคุ้มครองประชาชน หลายๆครั้ง ตำรวจนี่แหละคือคนยิงประชาชน หรืออยากฆ่าแกนนำชาวบ้าน

หากมองที่กลไกอำนาจรัฐ มันพิกลพิการมากแล้ว อย่างกรณีหนึ่งที่เชียงใหม่ เรื่องพื้นที่ปลูกมันสัมปะหลัง เท่าที่ผมไปสังเกตดู
มันใหญ่โตมาก นับเป็นพันๆไร่ อยู่บนเนื้อที่ป่าสงวนแห่งชาติ เราเองซึ่งทำงานนี้มานานก็สงสัยว่า เขาเอาพื้นที่เหล่านี้มาได้ไง
ก็เลยไปสืบค้นดู ปรากฏว่า เจ้าของที่เป็นนายทหารยศนายพลฯ กรณีอย่างนี้ จะให้ผมมองกลไกอำนาจรัฐว่าอย่างไร ? ....

ดังนั้น บทสรุปที่ผ่านๆ มา ทั้งๆที่เราสู้เพื่อส่วนรวม เพื่อสิ่งแวดล้อม แต่กลไกอำนาจรัฐนี้แหละที่ทอดทิ้ง ทำร้ายและบั่นทอน
พลังประชาชน และถึงวันนี้อยากให้กลไกรัฐมีความเป็นกลางบ้าง ส่วนการเมืองก็ฟังเสียงประชาชน แล้วก็ใส่ใจปัญหาบ้าง"
นายบำรุง กล่าว....

นายสุวิทย์ วัดหนู เลขาธิการ คณะกรรมการรณรงค์เพื่อประชาธิปไตย (ครป.) "ปัญหาเหล่านี้ตั้งแต่กรณีเจนโก้ ที่ปลวกแดง มาแล้ว ที่ผู้นำชาวบ้านถูกยิงตาย ด้วยเหตุเพราะรู้ว่าชาวบ้าน สู้ไม่ได้ ยิ่งตอนนี้ สถานการณ์กลับมารุนแรงมากขึ้น มีพลังอำนาจของกลุ่มทุนเข้ามาทำร้ายพี่น้องประชาชน มากขึ้น ซึ่งไม่ใช่อำนาจรัฐเหมือนแต่เดิม อย่างที่เคยๆ มีมาในประวัติศาตร์การต่อสู้ของภาคประชาชน

และเป็นสถานการณ์ที่มีการเผชิญหน้ากันของกลุ่มผลประโยชน์ที่เกี่ยวข้องกันหลายๆ ฝ่าย ทั้งข้าราชการ นักการเมือง สื่อมวลชน ชาวบ้านและอิทธิพลท้องถิ่น มันเป็นขบวนการที่มีกลุ่มต่างๆ เข้ามาทำประโยชน์ร่วมกันเยอะมาก แต่เราซึ่งทำงานเคลื่อนไหว
ภาคประชาชนต้อง เข้าใจว่า การที่ชาวบ้านเห็นด้วยไม่ใช่เพราะเขาทรยศต่อบ้านเมือง ต่อท้องถิ่น แต่พลังของทุนนิยม ที่สร้าง
ให้มนุษย์เป็นนักบริโภคแบบล้างผลาญทรัพยากรธรรมชาติ กำลังรุกคืบเข้ามาพร้อมๆ กันในระบอบประชาธิปไตยแบบเสรีนิยม แล้วยึดกุมความรู้สึกนึกคิดของชาวบ้านไว้ ประเด็นตรงนี้คนทำงานเคลื่อนไหวต้องเข้าใจและวิเคราะห์ให้ถึง แก่นให้ได้ว่า
ศัตรูที่แท้จริงของประชาชนคือใคร ? ....

การที่เรามองว่าชาวบ้านเข้มแข็งนั้นเข้มแข็งจริง แต่เป็นเพียงความเข้มแข็งของผู้นำชาวบ้าน ซึ่งเป็นจำนวนเพียงคนไม่กี่คน
เท่านั้น เมื่อต้องเผชิญกับนายทุนอิทธิพล หรือนักการเมือง ก็เลยต่อสู้หรือคุ้มกันให้กันไม่ได้ บทเรียนจากตรงนี้ ทั้ง NGOs และองค์กรประชาชน ต้องสรุปและพัฒนากระบวนการทำงานให้เป็นเครือข่ายแล้วสอดประสานกันให้ได้ ขบคิดกันให้มากขึ้น สร้างชุมชนให้เข้มแข็งมากขึ้น แล้วเชื่อมโยงชุมชนแต่ละชุมชน ให้เป็นพลังร่วมเพื่อเสริมแรงผลักทางสังคม เพราะอำนาจรัฐ
เดี่ยวๆ ไม่สามารถแก้ปัญหา หรือทำงานตามกลไกมันเองได้ ดังนั้น การกดดัน เรียกร้องเป็นสิ่งที่ชอบธรรมสำหรับประชาชน เป็นกระบวนการสร้างกระแสทางสังคมเพื่อให้สังคมหันกลับไปตรวจสอบการทำงานของรัฐ และที่สำคัญ NGOs จะต้องทำงาน
แก้ปัญหาความขัดแย้งกัน โดยไม่นำขบวนการภาคประชาชนไปสู่ความรุนแรง" นายสุวิทย์ กล่าว

รายละเอียดแกนนำทั้ง 5 ราย ที่ถูกยิงเสียชีวิต...

นายจุรินทร์ ราชพล หนึ่งในแกนนำกลุ่มอนุรักษ์บ้านป่าคลอก อ.ถลาง จ.ภูเก็ต ถูกคนร้ายยิงและเสียชีวิตลง เมื่อวันที่ 30 มกราคม 2544 สาเหตุ เนื่องจากคัดค้านการบุกรุกพื้นที่ป่าชายเลน เพื่อทำบ่อเลี้ยงกุ้งของนายทุน ผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ ป่าชายเลนในจังหวัดภูเก็ต เมื่อปี 2504 มีเนื้อที่ประมาณ 28,125 ไร่ แต่มาปี 2539 เหลือเนื้อที่เพียง 9,448 ไร่ และที่บ้านป่าคลอก มีป่าชายเลนประมาณ 400 ไร่ถูกบุกรุกไปแล้ว 200 ไร่ (ข้อมูล จากชมรมอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ภูเก็ต : 2544 )

กลุ่มอนุรักษ์บ้านป่าคลอก เริ่มงานมาตั้งแต่ 2535 ช่วงที่ธุรกิจการเพาะเลี้ยงกุ้งกำลังเฟื่องฟู ทำเงินมหาศาล จนมีการขยาย
พื้นที่เลี้ยงกุ้งกันไปทั่วภาคใต้บ้านป่าคลอก ต.ป่าคลอก อ.ถลาง ภูเก็ต เป็นหนึ่งในอีกหลายๆ พื้นที่ ที่ถูกรุกล้ำขยายทำบ่อกุ้ง ทำให้กลุ่มอนุรักษ์บ้านป่าคลอกรวมตัวกันตั้งกำแพงขัดขวางรถแทรกเตอร์ของนายทุน ที่เข้ามาบุกรุกป่าชายเลนบริเวณ
บ้านป่าคลอก และการต่อสู้ดำเนินมาเรื่อยๆ ถึงขั้นร้องเรียนผ่านหน่วยรัฐและเอกชน หลายครั้งหลายครา จากนั้นด้วยบทบาท
ที่ชัดเจนของกลุ่มจึงขยายงานอนุรักษ์ไปสู่ทะเลโดยมีกิจกรรมป้องกันปราบและตรวจจับ อวนรุน อวนลาก ที่เข้ามาทำประมง
ในเขตห้าม รอบชายฝั่ง แต่การบุกรุกกอบโกยทรัพยากรธรรมชาติก็ยังคงมีเรื่อยๆ โดยเฉพาะป่าชายเลน ดังนั้นความขัดแย้ง
กันระหว่างชาวบ้านกับนายทุนก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นเหตุให้นายจุรินทร์ ราชพล ถูกสังหารเสียชีวิต

(นายจุรินทร์ ราชพล มีสมาชิกในครอบครัวทั้งหมด 5 คน บุตร 3 คนชาย 1 คน หญิง 2 คน ภรรยาชื่อนาง ลัดดา ราชพล)

นายนรินทร์ โพธิ์แดง นายนรินทร์ โพธิ์แดง อดีตนักกฎหมาย วัย 67 ปี อดีตพนักงานการไฟฟ้านครหลวง ที่หันมาทำสวนในบั้นปลายของชีวิต และ เป็นประธานกลุ่มคุ้มครองสิ่งแวดล้อมและ อนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ เขาชะอางกลางทุ่ง กิ่ง อ.เขาชะเมา อ.แกลง ระยอง เป็นแกนนำคัดค้านโรงโม่หินเขาชะอางกลางทุ่ง .....

เขาชะอางกลางทุ่ง มีลักษณะเป็นเขาหินปูนทั้ง ซึ่งอุดมณ์ไปด้วยสัตว์ป่า จำพวกสัตว์เล็ก สัตว์เลื้อยคลาน มีทั้งลิง กะรอก
ค้างคาว นกและงูจงอาง และพรรณไม้นานาชนิด อีกทั้งยังมีถ้ำและหินยอกหินย้อยจำนวนมาก ที่ดูงดงามและหายาก อีกทั้งยังเป็นสถานที่ที่พระสงฆ์มักธุดงค์ผ่านและแวะพักภาวนาศีลบำเพ็ญธรรม ทำให้ชาวบ้านได้สักการะบูชายึดเหนี่ยว
จิตใจยามเดือดร้อน

สภาพปัญหาที่เกิดจากการตั้งโรงโม่หิน

1.เสียงดัง มากเกินระดับปกติที่หูจะรับได้ ชาวบ้านไม่สามารถสนทนา และเด็กนักเรียนโรงเรียนเขาชะเมาวิทยา ไม่สามารถ
จะเรียนได้
2.ฝุ่นละอองสูง ฝุ่นละอองหินปูน เป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตมาก ทั้งคน สัตว์ พืช
3.มีผลกระทบต่อคลองโพล้ ซึ่งเป็นลำห้วยที่ชาวบ้านใช้บริโภคอุปโภคกันมาตลอด รวมทั้งแหล่งน้ำดื่มอื่นๆ ด้วย
4.แรงสั่นสะเทือน
5.น้ำท่วมขัง เนื่องจากโรงโม่ได้ยกคันดินถมสูงถึง 1 เมตร
6.ทำลายแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่า

การเข้ามาของโรงโม่หิน ในระยะแรกๆ คือ ห้างหุ้นส่วนจำกัด หาญกิตติชัย ซึ่งขอสัมปทานบัตร ปี 2535 ผ่านสำนักนโยบาย
แผนและสิ่งแวดล้อม ปี 2538 และผ่านกรมป่าไม้ ปี 2540 โดยอนุญาตให้ใช้เนื้อที่ของป่าสงวนแห่งชาติ และอนุมัติโดย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ปี 2540 ซึ่งให้เริ่มดำเนินการได้ ในวันที่ 3 พฤศจิกายน 2541

26 เมษายน 2543 นายนรินทร์ โพธิ์แดง เริ่มเคลื่อนไหวเข้าชี้แจงคัดค้านกับทาง อบต.ห้วยทับมอญ จนมีมติไม่อนุญาต จากนั้นนายนรินทร์ ก็ทำหนังสือถึงหน่วยงานรัฐที่เกี่ยวต่างทุกๆ หน่วยงาน เพื่อคัดค้าน จนวันที่ 30 พฤศจิกายน 2543
หจก.หาญกิตติชัย จึงยื่นหนังสือ"ถอนคำขอ"ประทานบัตร แต่ยังไม่รื้อถอนโรงโม่ออกจากพื้นที่

การเข้ามาของโรงโม่หินจอมอิทธิพล "ระยองศิลาเพชร" ของบริษัท ระยองศิลาเพชร จำกัด ซึ่งมี นายปิยะ ปิตุเดชะ ส.ส.
พรรคชาติไทย นายปรีชา เลาหพงษ์ชนะ ส.ส.พรรคชาติไทย และนายสิน กุมภะ ส.ส.พรรคชาติไทย เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ ขอยื่น
ประกอบการโรงโม่หินต่อจาก หจก.หาญกิตติชัย โดยขอใช้ใบอนุญาตประทานบัตรเดิมของ หจก.หาญกิตติชัย แทน แต่ทางจังหวัดทำหนังสือด่วนถึง อบต.ห้วยทับมอญอีกครั้ง ก่อนเปิดประชุมสภา อบต.นายปิยะ ปิตุเดชะ ได้นำ คณะ อบต.
ห้วยทับมอญ ไปเลี้ยงอาหารค่ำ รุ่งเช้า อบต.ห้วยทับมอญ มีมติอนุญาตให้ดำเนินกิจการโรงโม่ได้ !!!

นายนรินทร์ จึงทำหนังสือคัดค้าน ไปยังผู้ว่าราชการจังหวัดระยองอีกครั้ง และทำหนังสือคัดค้านมติของ อบต.ห้วยทับมอญ
อีกครั้งด้วย เพื่อให้มีการเปิดประชุมวิสามัญ พิจารณามติที่อนุญาตให้โรงโม่หินระยองศิลาเพชรดำเนินการได้

1 พฤษภาคม 2544 17.00 น. ก่อนมีการประชุมวิสามัญ นายนรินทร์ โพธิ์แดงถูกยิงเสียชีวิต หน้าบ้านพัก......


(นายนรินทร์ โพธิ์แดง เป็นชาวจังหวัดชุมพร เกิดเมื่อวันที่ 22 กันยายน 2477 ต.ท่ายาง อ.เมือง จ.ชุมพร อดีตพนักงาน
การไฟฟ้านครหลวง จนเมื่อปี 2530 ได้มาเที่ยวแถบเมืองระยอง และได้ซื้อที่ไว้ จากนั้นก็ลาออกมาทำสวน และดำเนินชีวิต
เป็นชาวบ้านคนหนึ่ง)

นายพิทักษ์ โตนวุธ ( โจ ) นายพิทักษ์ โตนวุธ ที่กำลังจะเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรนิติศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปี 2544 เป็นแกนนำและที่ปรึกษาเครือข่ายกลุ่มอนุรักษ์ลุ่มน้ำชมภู ต.ชมพู อ.เนินมะปราง พิษณุโลก

สำหรับการคัดค้านโรงโม่หินในบริเวณเขาผาแดงรังกาย ซึ่งส่วนหนึ่งของเขตอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง เขาผาแดงรังกาย
เป็นภูเขาเล็กๆ ที่มีทรัพยากรธรรมชาติมากมาย เป็นป่าต้นน้ำชั้น เอ มีน้ำตกสวยงามหลายแห่ง และมีถ้ำเก่าแก่มากมาย มีร่องรอยทางประวัติศาสตร์และสถานโบราณวัตถุที่สำคัญ เป็นป่าที่สมบูรณ์ด้วยระบบนิเวศน์ และมีน้ำพุธรรมชาติ

ปี 2538 ได้มีโรงโม่หินเปิดกิจการบริเวณเขาผาแดงรังกายขึ้น ทำการระเบิดหินและย่อยหิน โดยที่ชาวบ้านมิได้รับรู้ล่วงหน้า
เลย เป็นกระบวนการอุบอิบผลประโยชน์กันระหว่าง กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ข้าราชการในพื้นที่ นักการเมืองท้องถิ่น และเจ้าของ
โร่งโม่หิน คือ หจก.รอคแอนด์นโตนส์ และ หจก.อนุมัติการศิลา เท่านั้น แต่ไม่มีการลงมติจากชาวบ้าน !!!

นายพิทักษ์ หลังจากมาลงพื้นที่ศึกษาปัญหา ก็ตัดสินใจอยู่สู้ร่วมกับแกนนำชาวบ้าน โดยพยายามยื่นหนังสือร้องเรียนคัดค้าน
โรงโม่หิน จนเกิดการชุมนุมใหญ่เมื่อวันที่ 4 มกราคม 2541 ข้อเสนอชาวบ้านคือต้องยุติและรื้อถอนโรงโม่ออกไปจากเขา
ผาแดงรังกาย และจากนั้นก็มีการตรวจสอบกระบวนอนุมัติที่ดิน การสวมรอยเขตระเบิดหิน จนสามารถเปิดความจริงให้กระจ่าง
ออกมาได้ว่า โรงโม่หินทั้งสองระเบิดนอกพื้นที่ประทานบัตร และการออก สค.1 ก็มีเงื่อนงำไม่โปร่งใสของกรมที่ดิน รวมทั้งการทำเอกสารรายละเอียดชี้แจงเกี่ยวกับพื้นที่ ก่อนมีการยื่นเสนอขอประทานก็ปกปิดข้อเท็จจริง รายงานผลกระทบ
สิ่งแวดล้อมก็ไม่ถูกต้อง และบทบาทการทำงานตรวจสอบเพียงเพื่อคัดค้านโรงโม่หินของนายพิทักษ์ จึงเสมือนเป็นการ
ประกาศศัตรูรอบทิศทาง โดยพฤตินัย

2543 มีกระแสข่าวจากอุตสาหกรรมจังหวัด พิษณุโลก ว่าจะมีการอนุญาตให้ต่อสัญญาและเพิ่มประทานบัตรแก่โรงโม่อีก ถึง
8 โรง นายพิทักษ์และชาวบ้านเตรียมเคลื่อนไหวอีกครั้ง พร้อมเพิ่มประเด็นอีกหลายประเด็น ในการเรียกร้อง หนึ่งในหลายๆ ประเด็นคือ ปลดนางสมบัติ บุญปู่ ผู้ใหญ่บ้านชมภูจอมอิทธิพล ออกจากตำแหน่ง แต่การเคลื่อนไหวครั้งนี้ ผู้ว่าราชการจังหวัด
มีท่าทีเมินเฉยและขับไล่ขบวนชาวบ้านกลับ !! ......ต่อมาถูก กดดันอย่างหนักจากชาวบ้าน พร้อมกระบวนการเปิดโปง
ระบบราชการที่ไม่โปร่งใส ผู้ว่าฯจึงยอมลงคำสั่ง เมื่อเดือนมกราคม 2544 ให้โรงโม่หิน ทั้ง 2 แห่ง รื้อถอนออกจากพื้นที่ ภายใน
60 วัน แต่โรงโม่หินยื่นหนังสือคัดค้านคำสั่งผู้ว่าฯ โดยนำเอกสาร สค.1 มาแสดงสิทธิ !!! เหตุการณ์ระหว่างเจ้าของโรงโม่หิน
กับเครือข่ายกลุ่มอนุรักษ์ เริ่มตึงเครียดอีกครั้งและหนักขึ้นเป็นลำดับ โดยเฉพาะพิทักษ์เอง เริ่มรับรู้ถึงสัญญาณการข่มขู่
และถูกหมายจะเอาชีวิตมาตลอด.....

17 พฤษภาคม 2544 เวลาบ่ายๆ ขณะที่นายพิทักษ์ เดินทางกลับจากประชุมเจรจาหาข้อสรุปเรื่องโรงโม่หินดังกล่าว ก็ได้
มีคนร้ายสองคนขี่รถจักรยานยนต์ตามประกบยิง จนเสียชีวิตข้างถนน !!! .....เป็นรายที่ 3 สำหรับชีวิตนักอนุรักษ์

(นายพิทักษ์ โตนวุธ อายุ 30 ปี ว่าที่ นิติศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง ซึ่งเพิ่งจะเป็นพ่อของ ลูกน้อยได้เพียง 2 เดือน ก็ต้องจากไป ทิ้งไว้เพียงภาพของลูกน้อยและแม่ของลูก คือนางยุภาภรณ์ โตนวุธ และ ด.ญ.หงษ์พิชฌา โตนวุธ )

นางฉวีวรรณ ปึกสูงเนิน นางฉวีวรรณ ปึกสูงเนิน เป็นเจ้าหน้าที่ธุรการ ประจำองค์การบริหารส่วนตำบล นากลาง อ.สูงเนิน นครราชสีมา เป็น"กองหน้าประชาชน" ให้กับหลายองค์กร ทั้งองค์กรภาครัฐ ภาคเอกชน ทั้งระดับท้องถิ่น ระดับชาติและระดับสากล....

เนื่องจากนางฉวีวรรณ เป็นคนทำงานตรงไป ตรงมา รักความถูกต้อง ทำงานโปร่งใสและไม่ยอมอยู่ใต้อิทธิพลคนใดที่จะเข้า
มาเก็บเกี่ยวเอาประโยชน์จากงบประมาณแผ่นดิน หรือใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบรังแกประชาชนได้ บวกกับเป็นแกนนำ
คนหนึ่งในการฟื้นฟูวิถีชีวิตวัฒนธรรม โดยเฉพาะเรื่องเครือข่ายเหล้าพื้นบ้านแห่งประเทศไทย ทำให้ลักษณะการทำงาน
ของนางฉวีวรรณ สร้างความไม่พอใจให้กับผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นมาตลอด และนางฉลีวรรณก็เป็นคนหนึ่งที่มีบทบาทมาก
ในการพัฒนาชุมชน แถมยังยังทำงานให้สังคมอีกหลายๆ ตำแหน่ง ด้วยความรักถูกต้องเป็นธรรม และทำงานเพื่อชาวบ้านมา
ตลอด ทำให้นางฉวีวรรณหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องขัดเส้นทางผลประโยชน์ของใครบางคน ในองค์การบริหารส่วนตำบล
สุดท้ายก็มีเพียงคำตอบเดียวที่คยเลวๆ มอบให้กับคนดีๆ.....คือความตาย !!!!

21 มิถุนายน 2544 เวลา 22.30 น. สิ้นเสียงปืน ร่างนางฉวีวรรณ ก็ทรุดฮวบลงขาดใจทันทีทิ้งไว้แต่ความอาลัยอย่างสุดซึ้ง
แก่ชาวบ้านและวิญญาณกล้าที่เพาะลงกลางหัวใจ ญาติ มิตร พี่น้องประชาชนจบตำนานการต่อสู้ของนักรบทางวัฒนธรรม
และสิ่งแวดล้อมไว้สั้นๆ ด้วยอายุเพียง 35 ปี สิ่งที่เหลือคือความทรงจำของลูกน้อย 2 คน ที่ยังเล็กๆ อยู่

(นางฉวีวรรณ ปึกสูงเนิน อายุ 35 ปี เป็นชาวบ้านนากลาง อ.สูงเนิน จ.นครราชสีมา มาแต่กำเนิด แต่งงานและมีบุตร 2 คน )

นายสุวัฒน์ วงศ์ปิยะสถิตย์

นายปิยะ วงศปิยะสถิตย์ เป็นแกนนำต่อต้านบ่อขยะราชาเทวะ อ. บางพลี สมุทรปราการ และเป็นนักสู้ภาคประชาชน คนเดียว
ในรอบหลายปีที่ผ่านมา ที่ค่อนข้างมีฐานะดี ซึ่งมีน้อยมากในหน้าประวัติศาสตร์การต่อสู้ภาคประชาชน ที่คนมีฐานะจะมาต่อสู้
เป็นกองหน้าประชาชน โดยเฉพาะหลังเหตุการณ์ 14 และ 6 ตุลา 2516และ2619 แต่ฐานะเท่านี้ เมื่อเทียบกับอิทธิพลคนเถื่อน
คับเมือง และยังเกี่ยวโยงผลประโยชน์กันทั้ง นักการเมือง ข้าราชการหลายหน่วยงาน ด้วยแล้ว ชีวิตของสุวัฒน์ก็เป็นเพียงแมลง
เล็กๆที่พร้อมจะถูกสังหารอย่างไร้ความปราณี !!!

บ่อขยะราชาเทชะ ภายใต้การดูแลของ"ห้างหุ้นส่วนจำกัด ไพโรจน์ สมพงษ์พาณิชย์ " รับสัมปทานจากกรุงเทพมหานคร ในสมัย
นายพิจิต รัตตกุล เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร มีอาณาเขตติดกับหมู่บ้าน 5 หมู่บ้าน คือ หมู่บ้านจามจุรี ไทยสมุทร 1 และ 2 ลลีนกรีนวิลล์ ปาร์วิลซิตี้และหมู่บ้านเก่าแก่ ที่ชาวบ้านดำรงชีวิตด้วยการเลี้ยงปลาตามลำคลองธรรมชาติ คือคลองบัวเกาะ
และคลองบัวลอย ซึ่งเชื่อมต่อกับคลองประเวศน์บุรีรัมย์ อันเป็นสายน้ำที่สำคัญของชาวอำเภอบางพลี และใกล้เคียง สร้างความ
เดือดร้อน ให้กับชุมชน โดยเฉพาะโรงพยาบาลบางนา โรงพยาบาลจุฬารัตน์ และโรงเรียนพรมพิกุลทอง ที่อยู่ห่างจากบ่อขยะ
ไม่ถึง 2 กม. ซึ่งทั้งหมดนี้ หมู่บ้านจามจุรี อยู่ใกล้ที่สุดรับสภาวะกลิ่นขยะมากที่สุด บางวันขยะมากจนออกมาไม่ได้ และนาย
สุวัฒน์ ก็ได้ซื้อบ้านและอยู่ที่นี่มานาน ต้องผจญกับกลิ่นเหม็นของขยะอย่างรุนแรง รวมทั้งกลิ่นก๊าซ ที่เกิดจากการกลบฝังไม่สนิท
อีกด้วย นั่นเป็นสาเหตุที่นายสุวัฒน์ ไม่ยอมและยืนยันคัดค้านมาโดยตลอดด้วยความไม่ต้องการเพียงแค่บ่อขยะอยู่ติดบ้านเท่านั้น
นายสุวัฒน์และแกนนำคนอื่นๆ จึงเริ่มศึกษา หาข้อมูลขึ้นมาต่อสู้คัดค้าน โครงการนี้ แต่สิ่งที่พบกลับมากกว่าเรื่องขยะ นั่นคือ
เรื่องความไม่ชอบมาพากลของการสัมปทานบ่อขยะแห่งนี้ และยังโยงใยผลประโยชน์จากการเบียดบังเอาทรัพย์แผ่น ดินจำนวน
มหาศาล การซื้อขายที่ดินสร้างบ่อขยะ และถึงที่สุดปัญหามิใช่จบลงเพียงแค่การเรื่องบ่อขยะ แต่ปัญหาที่ค้นพบมีทั้งเรื่องการ
จัดซื้อที่ดิน การประมูลโครงการ และความไม่ชอบมาพากลเรื่องการแก้ไข พรบ.ผังเมือง

เมื่อนักการเมืองท้องถิ่นเป็นใจให้ขบวนการโกงชาติ ขบวนการทำลายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมแล้ว ยิ่งนานวัน
การต่อสู้ของสุวัฒน์ ยิ่งมองเห็นคำตอบได้ชัดว่า ตนเองต้องเจออะไร แม้ว่านายสุวัฒน์จะเริ่มเพลาบทบาทตนเองลงไป และแม้ว่า
นายสุวัฒน์จะพยายามทำหนังสือร้องขอความคุ้มครองจากผู้บังคับการ ตำรวจภูธรจังหวัดสมุทรปราการ เนื่องเพราะทราบมาโดย
ตลอดว่ามีการวางแผนสังหารตน เพราะกลุ่มผู้มีอิทธิพลเคยกล่าวตักเตือนและข่มขู่ไว้ ว่า หากไม่ยุตินายสุวัฒน์ย่อมพบจุดจบ แต่ด้วยความเชื่อว่า ประเทศนี้กฎหมายยังคงศักดิ์สิทธิ์อย่างเสมอภาคต่อทุกคน ทำให้นายสุวัฒน์เชื่อมั่นว่าตนเองคง
ไม่เป็นอะไรมากนัก !!!

26 มิถุนายน 2544 นายสุวัฒน์ ถูกกระหน่ำยิง 4 นัดซ้อน เสียชีวิตทันที และหลังจากนั้นอีก ไม่กี่วัน 15 แกนนำ ที่คัดค้าน
บ่อขยะราชาเทวะ ได้รับการแจ้งชื่อจากผู้มีอิทธิพลว่าเตรียมตัวตายได้ !!! ถ้ายังยุ่งเรื่องนี้อยู่ อนิจจา ? นี่แหละประเทศไทย
ในวันนี้ ที่ตอบแทนคนดีๆ ด้วยกระสุนปืน .....

(นายสุวัฒน์ วงศ์ปิยะสถิตย์ อายุ 45 ปี เป็นชาวบ้านจามจุรี ต.ราชาเทวะ อ.บางพลี จ.สมุทรปราการ มีอาชีพเป็นวิศวกร ภรรยาชื่อธีรนุช วนะโพธ์ มีบุตร 2 คน )