ยาเสพติดเพื่อชาติ

"ปัญหายาเสพติดคือปัญหาความมั่นคงชองชาติ" คือมหาวาทกรรม ของ ฯพณฯ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ รัฐบุรุษ และประธานองคมนตรี อดีตนายก รัฐมนตรี หลายสมัยของไทย เป็นความจริงที่ขณะนี้ชาติไม่จำเป็น ต้องสู้กับพม่า หรือชาติ ใดๆ อีกแล้ว เพราะศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดตอนนี้เกิดจากคนไทยเองเปิดให้ปัญหา ในบ้านตนเองเป็นศัตรูรุกรานตัวเอง ยาเสพติดเป็นหายนะ ของสังคม ที่ประเมิน ความสูญเสียไม่ได้ รัฐจัดสรรทรัพ ยากรมากมายเพื่อแก้ไขปัญหาที่ปลายเหตุ ด้านค่ารักษา ด้านปราบปราม และรณงค์ อื่นๆ ผมเดินทางมาเชียงรายเพื่อมาดู สภาพพื้นที่ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับประเทศนี้ กับประชาชนของประเทศ กับสภาพสังคม และเศรษฐกิจ ของประเทศนี้ หมู่บ้านที่ผมเข้าไปดู แต่ละหลังๆ ริ้วรอยแห่งความ ลำเข็ญแต่ ละคนๆ บ่งบอกถึงอะไรในปัญ หา ที่ไร้ทางแก้ของรัฐ ยาเสพติด ทำเงิน มหาศาลแก่ผู้ค้า แต่ก็ทำลายมหาศาลแก่ผู้เสพเช่นกัน ไม่นับรวมผลพวง พาวิบัตินานับ มาสู่สังคมอันประเมินมิได้ แต่ถึงวันนี้การเยียวยาก็ดำเนินไปอย่าง เชื่องช้า หมกเม็ด ตักตวงแทบทุกหน่วยงาน ทุกรายทางที่เกี่ยวข้อง ดูจากการ จับกุมซึ่งเกิดขึ้นทุกวัน

ชาวเขาทางภาคเหนือของประเทศไทย เดิมทีเป็นชุมชนบนพื้นที่สูง มีชีวิต มีวิถีเรียบง่าย มานมนาน และก็เริ่มถูกกระทำจากอำนาจ ของ สังคมใหญ่ตั้งสมัย สงครามลัทธิการเมือง ถูกเกณฑ์แรงงานปลูกฝิ่น ติดฝิ่น เรื่อยมาทั้งที่ วิถีชีวิตจริงๆป็นเผ่าพันธุ์ที่เรียบง่ายรักสงบ และ เป็นมิตรกับคนทุกชาติทุกเผ่าที่สำคัญคือสัมถะยิ่งนัก แต่วันนี้ ถูก ตีตรา เป็นหมายเลขหนึ่งในจำนวนนักค้ายาเสพติด บ้านลีผ่า บ้านอา เจอะ บ้านกลาง บ้านอาโย๊ะบ้านจะแล บ้านอาจ่า บ้านอาผ่า บ้านยะฟู บ้านอาดุ บ้านปู่เขาะ บ้านจะแตะ และบ้านห้วยชมภู เป็นหมู่บ้านที่เรา เข้าไปศึกษา เห็นสภาพชีวิต และนี่เป็นเพียงหย่อมเล็กๆ ในภาคเหนือ และเป็นเพียงเม็ดฝุ่นในสังคมไทย แต่ชีวิตคน จะใหญ่ หรือเล็ก มีค่า แห่งความเป็นคนไม่แตกต่างกันนัก อยู่ที่ใครมีชีวิตเพื่อใครต่างหาก

เจ้าหน้าที่ท่านหนึ่ง ที่รับผิดชอบโครงการบำบัดยา ของศูนย์ศิลปวัฒนธรรมกระจกเงา ซึ่งเป็นองค์กรเอกชน ให้ข้อมูลแก่เราว่า "มาใหม่ๆ บางหมู่บ้านติดอย่ากันแทบทั้งหมู่บ้าน บางบ้านก็ติดกันทั้งครอบครัว ตั้งแต่ลูกเด็ก เล็กแดง งอแง สภาพครอบครัวดูแล้วก็เชื่อได้เลยว่า ข้าวสารมื้อต่อไป ไม่มีกินแน่นอน ซึ่งผมเห็นแล้วก็อดเศร้า ไม่ได้ นี่เป็นชีวิตมนุษย์น่ะ....หากถามว่าสาเหตุเกิดจากอะไรหรือ? ทีนี่ยากจน หาเช้ากินค่ำ กับรับจ้าง เพราะ มีหลายครอบครัว หลายหมู่บ้าน หลายอำเภอ และจังหวัด ไม่มีที่ทำกิน ไม่มีงานทำและไม่มีรายได้อื่น ความไม่มี บางอย่างเป็นเรื่องที่รัฐแก้ได้ง่ายๆ แต่ก็แก้ไม่ได้ เช่น ไม่มีบัตรประชาชน ไม่มีวุฒิการศึกษา แต่ก็แก้ไม่ได้ คนเคยจน จะรู้ว่าความยากจน มันบีบคั้นชีวิตมนุษย์แค้ไหน ที่ติดที่ค้ากัน ส่วนหนึ่งคือเครียด ท้อแท้สิ้นหวัง ส่วนหนึ่งคือเป็นรายได้ดีทางเดียวที่หาข้าวใส่หม้อได้ทัน หลายคนผมพาไปบำบัด ที่แม่ริมจนหาย กลับมาก็ติด อีกเพราะความยากแค้นสิ้นหวัง ผมพาไปบำบัดได้...

แต่ผมทำให้คนมีกินมีใช้มั่นคงสงบสุขไม่ได้หรอก ...เจ้าหน้าที่ ท่านนั้นกล่าว หลายคนกังวลว่าเงินที่ตนปล่อยไป จะเป็น NPL ไหม หลายคนกังวลว่า บ้านจัดสรรที่เสี่ยงลงทุนครั้งนี้ จะจะขายได้บ้างไหม หลายคนกังวลเพลงชุด ใหม่ที่ลงทุนโฆษณาไปมหาศาล จะกล่อมวัยรุ่นทำยอดขายได้ไหม และหลาย คนกังวลว่าสิ้นปีนี้นายจะให้กี่ขั้น แน่นอนว่าทุกคนมีสิทธิ์กังวลในงาน ในลาภยศ ในธุรกิจที่ตนพึงมี แต่ถ้าความกังวล มันต่างกันราวฟ้ากับดินหล่ะ อีกมุมหนึ่งกังวลข้าวมื้อต่อไปของลูกน้อย และสิทธิการเป็นลูกจ้างของตน การมีกินมีใช้ รายได้มั่นคงเป็นเรื่อง เศรษฐกิจ และระบบเศรษฐกิจและการจัดสรรเป็นเรื่องนโยบายของ รัฐบาล ในการแจกจ่าย วางแผนและสิทธิ ในการเป็นประชาชนพลเมืองเพื่อรับประโยชน์เป็นเรื่องการเมืองและ กฎหมายส่วนผลพวงจากการเมืองและ เศรษฐกิจ ย่อมตกมาสู่สังคม เพราะฉะนั้นรัฐบาลคือผู้นำพาสังคมโดย ตรงและที่สังคมไทยระส่ำระสาย กับ ปัญหา มากมายถึงทุกวันนี้ รัฐบาลปฏิเสธ การแก้ไม่ได้ปัญหาปากท้องและความเท่าเทียมกันรัฐบาล สามารถ แก้ไขง่ายกว่าปัญหาที่ตามมาจากยาเสพติด ทั้ง ปัญหาอาชญากรรม ปัญหาคอร์รัปชั่น ปัญหาสังคมเสื่อมทราม จิตใจปรวนแปร

วันนี้ หลายแง่มุมในประเทศนี้ มีกินมีใช้ มีสิทธิแห่งการเป็นพลเมืองเต็มขั้น แต่หลายแง่มุมยังยากจนค่นแค้น ยังเป็นผีดิบคนไทยไม่ใช่คนเถื่อนไม่เชิง ยัง มีเด็กหลายคนอยู่อย่างอนาถาพ่อแม่ถุกจับกุมคุมขังและอีกหลาย คยดิ้นรนรับ จ้างขายยา ส่งยาเลี้ยงตัวเอง เลี้ยงน้อง เลี้ยงพ่อแม่ สภพหมู่บ้านที่ซูบโซสะท้อน อะไรแก่สังคมไทย การปราบปรามจึงไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดวิธีเดียว เพราะ ต้องนำอีกหลายๆวิธีมาร่วมด้วยโดยเฉพาะความเป็นอยู่ของ ชาวบ้าน สิทธิและ ที่ทำกิน เพราะธรรมชาติของคนเมื่อหิว ย่อมดิ้นรนทุกวิถีทางถูกต้อง กฎหมาย และศิลธรรม ไม่ใช่ประเด็นที่ชวนสนทนาเวลาหิวโซ

วันนี้การปราบปรามรุกหนักเห็นผลงาน แต่การค้าก็ปรับกลยุทธ์ได้น่าฉงน ครั้งแล้วครั้งเล่าที่จับได้นับรวมแล้ว เป็น จำนวนมหาศาล หากเปลี่ยนเป็นเม็ดข้าวคงเลี้ยงคนได้เกือบทั้งประเทศ แต่ก็ปราบไม่หมด...ยิ่งตัดยิ่งทะลัก และวันนี้การเมืองกำลังร้อนระอุหลาย พรรคอยากเป็นรัฐบาลบริหารประเทศ แต่มีกี่พรรคที่เข้าใจปัญหา และ วางนโยบายแก้ ไว้ถูกทาง แยบยล ประเทศไทยได้รูปแบบการเมืองที่ดี แต่ยังไม่ได้ผู้บริหารบ้านเมืองที่ดีเข้ามา เพราะนักการเมืองมองเห็นแต่ประโยชน์ตัวเอง แล้วจะโทษประชาชนผู้หาเช้ากินค่ำได้อย่างไร บางคนขายม้าสัก เม็ด สองเม็ด ต้องขึ้นโรงขึ้นศาล แต่บางคนกินเงินแผ่นดินซึ่งเป็นเลือดเนื้อประชาชนกลับ นั่งรถราคาแพงสร้างบ้าน ราคาล้าน จิบไวน์สุขสบาย อย่างนี้เมื่อไหร่จะเจริญ... เวรกรรมแต่ชาวบ้าน....