วฤทธรัชต์ ถวัลย์วิวัฒนกุล

วฤทธรัชต์ ถวัลย์วิวัฒนกุล หรือ "ลูกศร-วงโฮป" กล่าวถึงโครงการค่ายหัวใจเพื่อเธอปี 4 ดนตรีเพาะรักว่า “2 - 3 ปีที่ผ่านมา หัวใจเพื่อเธอจะอยู่ในรูปแบบของดนตรีสัญจร ทำกิจกรรมเข้าไปในโรงเรียน ให้น้องๆ ได้มีโอกาสทำกิจกรรม หรือศิลปะ แต่ปีนี้ พวกเรารวมทั้งกลุ่มเยาวชนหัวใจเพื่อเธอเองปีนี้ก็ได้กลายมาเป็นพี่เลี้ยงแล้ว นับว่าเป็นผลผลิตจากปีแรกๆ ของโครงการเราจึงอยากให้มีกระบวนการมากขึ้น

เราไม่อยากให้ระยะเวลา 1 ชั่วโมงของการสัญจรได้หยุดอยู่แค่นั้น ก็เลยคิดขึ้นมาว่าน่าจะมีกระบวนการให้น้องๆ ได้มาอยู่ร่วมกัน ได้มาสัมผัสชุมชน ได้มาสัมผัสอะไรใหม่ๆ ปัญหา และความสวยงามของธรรมชาติ ก็เลยช่วยกันคิดขึ้นมาว่ารูปแบบของงานจะเป็นอย่างไร ควรจะเป็นน้องๆ ได้มีโอกาสแสดงความสามารถ ไม่ใช่พี่ๆ มาคอยคิดให้ ซึ่งก่อนมาเป็นการดนตรีสัญจร ก็มาเป็นกระบวนการค่ายก่อน เพื่อให้เกิดความผูกพัน เกิดความสามัคคี ได้ลงชุมชน ได้สัมผัสสิ่งที่เรียกว่าคนกรุงเทพฯ ไม่เคยเห็น ได้เก็บไปเล่าให้คนอื่นๆ ฟัง

ถ้าพูดถึงเรื่องดนตรี ส่วนใหญ่แล้วน้องๆ เยาวชนในปัจจุบันที่เก่งๆ เรื่องดนตรีมักจะหยิบยืมเพลงของคนอื่นๆ มาเล่น มันก็เป็นความสุขที่ไม่ยั่งยืน ความสุขที่ยั่งยืนควรจะอยู่ที่การได้ร้องเพลงของตนเองมากกว่า น้องๆ ที่มาค่ายนี้จะได้รับความภาคภูมิใจและความสุขที่ได้ร้องเพลงของตนเองด้วยค่ะ”

กิจกรรมเริ่มจากการให้ความรู้ ทักษะด้านดนตรี การขับร้อง และส่วนของเนื้อเพลงที่มีส่วนรับผิดชอบต่อสังคม ณ อนุสรณ์สถาน 14 ตุลา ในวันที่ 5 ตุลาคม 2550 ก่อนจะเข้าสู่กระบวนการค่ายในการลงพื้นที่พบปะชุมชน จังหวัดระยอง

นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุต คือความจริงที่อยู่นอกตำราซึ่งโครงการค่ายฯ ตั้งใจให้เหล่าเยาวชนได้มารับรู้ถึงปัญหามลพิษต่างๆ ที่ชาวบ้านได้รับ จากการกอบโกยผลประโยชน์ของกลุ่มนายทุนอย่างไร้มนุษยธรรม ต่อจากนั้นจึงนำพาน้องๆ ไปชื่นชมความอุดมสมบูรณ์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในจังหวัดระยอง ด้วยการนั่งเรือชมหิ่งห้อยที่ป่าชายเลนปากน้ำประแสร์ พบปะชุมชนริมคลองปากน้ำประแสร์ และกิจกรรมที่พิเศษสุดคือ เย็นวันที่ 8 ตุลาคม 2550 เหล่าเยาวชนได้มีโอกาสแสดงดนตรีจากบทเพลงเพื่อสิ่งแวดล้อมที่พวกเขาตั้งใจเขียนขึ้นมาเพื่อให้กำลังใจกับชุมชนที่ได้รับผลกระทบจากอุตสาหกรรม ได้จัดซุ้มศิลปะนานาชนิด เช่นเพ้นกระถาง สมุดทำมือ โปสการ์ด สายสร้อย และการทำเข็มกลัด ให้กับชาวชุมชนประแสร์ได้ร่วมสนุกในกิจกรรมต่างๆ อีกด้วย

ซ่อนกลิ่น ราญรอน คณิตา จิรพัฒนานุวงศ์ ศิริพงษ์ เย็นใจ

ซ่อนกลิ่น ราญรอน อายุ 52 ปี ชาวชุมชนวัดตะเคียนงาม ตำบลปากน้ำประแสร์ หนึ่งในผู้เข้าร่วมงานเล่าว่าได้ยินเสียงเทศบาลประกาศว่าจะมีนักศึกษาจากกรุงเทพมหานครมาทำกิจกรรม มีดนตรีด้วยก็เลยเดินทางมาร่วมงาน

“รู้สึกดีใจมากที่มีคนมาเยี่ยมบ้านเรา มาอย่างนี้ดีแล้ว เมื่อก่อนไม่มีเลยนักศึกษานี่ ไม่มีใครมาเลย ป้าก็เลยมาดูว่ามันเป็นยังไง แต่ชอบนะ ดนตรีป้าชอบฟัง แต่อย่างอื่น ดูแล้วมีแต่ระบายสีป้าคงไม่ไหว ให้เด็กๆ เขาทำ เด็กๆ เขาชอบนะ”

คณิตา จิรพัฒนานุวงศ์ หรือ แนน นักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 6 โรงเรียนสายปัญญา จากกรุงเทพมหานคร สมาชิกผู้เข้าร่วมกิจกรรมค่ายดนตรี เปิดเผยความรู้สึกว่า

“แนนรู้สึกดีใจที่ได้มาเข้าค่ายในครั้งนี้ ถ้าไม่มาก็ไม่มีวันรู้ความจริงเลยว่า โรงงานอุตสาหกรรมมันอันตรายแค่ไหน เรารู้แค่ในหนังสือเรียนว่า มีโรงงานอุตสาหกรรมนะ มีปล่อยของเสียลงสู่ทะเลนะ แต่เราไม่เคยได้มาเห็น ... มันหดหู่ แนนไม่รู้ว่าจะช่วยเหลืออะไรชาวบ้านได้บ้าง แต่คงต้องกลับไปเล่าให้เพื่อนๆ ให้พ่อแม่ที่บ้านฟังว่า เรามาเห็นอะไร ชาวบ้านเขาอยู่แบบไหน โดยเฉพาะกองขยะที่เอาผ้าใบมาคลุมไว้ ซึ่งมันย่อยสลายไม่ได้เลย แนนว่ามันน่าเกลียดมาก…

ที่สำคัญคือแนนได้แต่งเพลงของแนนเอง แนนว่าก็ดีนะ ไม่ยากอะไร เรามีทักษะแล้วเราก็จะแต่งเพลงได้อย่างมั่นใจ” ซึ่งเธอบอกว่าแนวเพลงที่แต่งขึ้นในค่ายครั้งนี้จะเป็นแนวให้กำลังใจ หรือปลอบใจก็ได้โดยใช้ดนตรีในแนวอาร์อาร์แอนด์บี (RR & B)

ส่วน วิทยา สุวรรณรัตน์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนชำนาญสามัคคีวิทยาคม ซึ่งปกติเป็นนักดนตรีประจำโรงเรียน และเคยเข้าร่วมกิจกรรมค่ายดนตรีประชาธิปไตย แม้จะเกิดและเติบโตที่ระยองแต่วิทยาเล่าว่าระยองยังมีอีกหลายมุมมองที่เขาเองยังไม่รู้จัก

“มาร่วมกิจกรรมแล้วได้อะไรหลายอย่างครับ ตั้งแต่การเขียนเพลง การทำดนตรี และรู้เรื่องราวในจังหวัดของผมอีกด้วย ผมเป็นคนระยองก็จริงแต่ก็ไม่เคยรู้เลยว่าที่ระยองมีปัญหาอะไรบ้าง อย่างนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุตซึ่งผมเพิ่งเคยไปครั้งแรก ผมรู้สึกแย่มากครับ คิดว่าระยองเป็นเมืองนักท่องเที่ยว และยังมีแหล่งอุตสาหกรรมที่สมบูรณ์ก็ไม่คิดว่าความสมบูรณ์จะเป็นแบบนี้…

อยากให้กิจกรรมแบบนี้มาจัดอีกครับ จัดเรื่องอะไร หรือใครจัดก็ได้ ที่เป็นกิจกรรมได้สร้างจิตสำนึกให้เยาวชน”

ศิริพงษ์ เย็นใจ นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะวิศกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อีกหนึ่งผลิตผลจากโครงการหัวใจเพื่อเธอในปีที่ผ่านๆ มา และในครั้งนี้ก็ไม่ลืมที่จะสละเวลาว่างมาสมัครเป็นพี่เลี้ยงให้กับน้องๆ โครงการค่ายดนตรีเพาะรักอีกด้วย

“ผมรู้จักโครงการหัวใจเพื่อเธอจากการที่พี่ๆ เข้าไปจัดกิจกรรมสมัยที่ยังเรียนอยู่มัธยมที่โรงเรียนวัดเบ็ญจมบพิตร ครับ

ตอนนั้นก็มีความสนใจ และโดยส่วนตัวก็ชอบงานที่ได้ช่วยเหลือคนอื่นๆ ด้วย ปีแรกๆ ก็มีกิจกรรมเป็นซุ้มต่างๆ ว่าเราสนใจในกิจกรรมอะไร ผมก็เลือกซุ้มเพ้นท์กระถางครับ ในปีที่สองก็เลยได้เข้ามามีส่วนร่วมมากขึ้น ด้วยการมาเป็นอาสาสมัครเยาวชนหัวใจเพื่อเธอ ก็เลยมาเข้าร่วมทุกๆ ปี มันก็ดีนะครับ ทำให้เรารู้จักคนมากขึ้น ได้ประสบการณ์การทำงานเยอะขึ้น

สำหรับดนตรี ผมว่าถ้านักดนตรีไม่มีความสุขที่จะเล่น มันก็เป็นเพลงที่ฟังดูไม่มีความสุข ถ้าเรามีความสุขที่ได้เล่นมันเสียงเพลงมันก็มีความสุขนะครับ โดยเฉพาะถ้าเราได้แต่เพลงเอง เราก็มีความสุขที่มันเป็นเพลงของเรา หรือเราได้ร่วมกันแต่งกับเพื่อนๆ มันกกลายเป็นเพลงของพวกเรา มันยากนะกว่าจะได้เพลงนี้ออกมา แต่เนื้อหามันเกี่ยวกับธรรมชาติ สังคม คนรอบข้างฟังดูแล้วมันก็มีความสุขได้ทุกคนครับ”

ติวเข้ม...เรื่องการเขียนเพลง	ลงพื้นที่ นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุต
สมาชิกค่าย... ลงชุมชน	สุเทพ โฮป กำลังช่วยน้องๆ เขียนเพลง
ซ้อมกันหน่อย	เวทีนี้...เด็กๆ โชว์
ดนตรีสร้างสุข (จริงๆ)	รวมพล...คนดนตรี

หากใครสนใจกิจกรรมดีๆ แบบนี้ก็อย่าพลาดเข้าร่วม โครงการ “หัวใจเพื่อเธอ” ที่จะสัญจรไปตามโรงเรียนต่างๆ ทั้งหมด 7 แห่ง ได้แก่ โรงเรียนวัดเบญจมบพิตร โรงเรียนเบญจมราชาลัย โรงเรียนสตรีวัดระฆัง โรงเรียนสายปัญญา โรงรียนศรีอยุธยา โรงเรียนวัดบวรนิเวศ และโรงเรียนวัดสระเกศ ตลอดช่วงเดือนตุลาคม - ธันว่าคม 2550 นี้ ซึ่งนอกจากจะได้ฟังเพลงเพราะๆ จากวงโฮปแฟมีลี่ ได้ร่วมกิจกรรมสร้างสรรค์ตามซุ้มต่างๆ แล้ว ยังจะได้พบกับบทเพลงที่น้องๆ ในค่ายดนตรีเพาะรักร่วมใจกันแต่งขึ้นมาเพื่อถ่ายทอดเรื่องราวของชาวจังหวัดระยอง รับรองว่าความสามารถทางด้านดนตรี บวกกับเสียงร้องที่มีคุณภาพจะช่วยสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนได้อย่างแน่นอน

ทีมงาน ThaiNGO
มูลนิธิกองทุนไทย
webmaster@thaingo.org

22 ตุลาคม 2550