"จากรายงานเอกสารการศึกษาผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม หรืออีไอเอ ( Environmental Impact Assesment ) ซึ่งที่ต้องทำเพราะว่าโครงการทุกโครงการที่ใช้ประมาณกว่า 200 ล้านบาท ต้องทำรายงานผลกระทบสิ่งแวดล้อม และอ่างเก็บน้ำคลองลำขันนี้ใช้งบประมาณกว่า 346 ล้านบาทส่วนคลองลำแซง 209 ล้านบาท โดยให้เหตุผลการดำเนินโครงการอยู่ 3 ข้อใหญ่ๆ คือ 1. เพื่อใช้ในการเกษตร ที่จะได้รับน้ำประมาณ 1 หมื่นไร่ จากต้นฝ่ายท่าชะมวงเป็นหลัก ซึ่งที่ผมเข้าใจว่า ความสูงของสันเขื่อน ถ้าเกิน 15 เมตร เขาไม่เรียกว่าฝายครับ แต่ที่นี่ สูงกว่าทั้งนั้นแต่กลับเรียกว่าอ่างหรือฝายแทบทั้งสิ้น 2.ที่ตำบลเขาพระจะได้รับน้ำกินน้ำใช้ถึง 3 หมู่บ้าน ข้อนี้สามารถเรียกได้ว่าเป็นประโยชน์โดยตรงของคนในพื้นที่ 3. เป็นแหล่งท่องเที่ยว ซึ่งข้อนี้หากให้ผมมองและวิเคราะห์นำเสนอแล้ว ผมคิดว่า พื้นที่แถบเขาพระนั้นสวยงามแล้วโดยธรรมชาติ มีทิวทัศน์งดงามและมีลักษณะพื้นที่ตั้งอยู่ในซอกเขา ส่วนประเด็นเรื่องแหล่งน้ำ ผมคิดว่าทำไมกรมชลประทานไม่คิดเรื่องแหล่งน้ำขนาดเล็กบ้าง เช่น สมมติถ้าให้งบประมาณไปครอบครัวละ 5 หมื่นบาทไปแก้ปัญหาเรื่องแหล่งน้ำของตนเอง ในจำนวนทั้งหมด 1,000 ครอบครัว ที่เชื่อว่าได้ประโยชน์ จากโครงการ ก็ตกประมาณ 50 ล้านบาท ที่เอาไปพัฒนาแหล่งน้ำของตน ซึ่งมันสามารถทำได้ เราเคยนั่งคำนวณกันดูแล้วครับว่า เฉพาะแหล่งน้ำ 3 หมู่บ้าน ในตำบลเขาพระ ที่มีอยู่ก็มีประปาภูเขาใช้อยู่แล้ว แค่รัฐเข้ามาพัฒนาเสริมท่อให้ทั่วถึงมากขึ้น ก็ใช้ได้ครับ

แม้แต่เรื่องการท่องเที่ยว ก็ตาม ในพื้นที่แถบนี้มีน้ำตกเยอะมาก ลำธารก็ใสสวย เต็มไปหมด ผมคิดว่า ตรงนี้มากกว่าที่ควรเข้ามาพัฒนา เป็นแหล่งท่องเที่ยว ไม่ใช่การทำเขื่อนให้คนมาดูน้ำนิ่งๆ แล้วกินเหล้า ซึ่งก็ไม่สามารถยืนยันได้ว่า ทำแล้วจะสามารถดึงนักท่องเที่ยวได้มากน้อยเพียงใด ดูได้จากเขื่อนทั่วๆไป ในประเทศไทย แต่ถ้ามามองดูการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์บ้างหละครับ ถ้าถามชาวบ้าน ขณะนี้ชาวบ้านเขาต้องการแค่ ถนน ไฟฟ้า น้ำประปา ให้มันดีขึ้นอีกนิดหน่อย ส่วนงบประมาณพัฒนาแหล่งน้ำการเกษตรทั้ง 3 หมู่บ้าน ให้ไปเลย 50 ล้านบาท สำหรับวางท่อส่งน้ำให้ดีขึ้น และอีก 50 ล้านบาท เอาไปพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ รวมแล้ว 150 ล้านบาท เท่านี้ก็มากมายแล้วครับ แล้วกรมชลประทานจะสร้างเขื่อนทำไม

เรื่องอ่างเก็บน้ำทั้ง 2 โครงการนี้ หากให้เหตุผลว่าเพื่อการเกษตร ผมคิดว่า เมื่อสร้างเสร็จก็ยังใช้การไม่ได้ ยังต้องสร้างคลองส่งน้ำ เครื่องสูบน้ำ ซึ่งต้องเพิ่มงบประมาณอีกเท่าไหร่ยังไม่รู้ นานแค่ไหน เกษตรกรจึงสามารถใช้ได้ และจะได้ใช้จริงๆ กี่พัน กี่หมื่นไร่กันแน่ ทั้งหมดนี้ ยังไม่ชัดเจนเลยครับ" นายเอกชัยอธิบายพร้อมวิเคราะห์เพิ่มว่า อ่างเก็บน้ำเหล่านี้มีอะไรคาดหวังไว้มากกว่าการเกษตร และการกินใช้ของชุมชน

"โจทก์เชิงซ้อนที่เราไม่ค่อยทราบกันคือ การเข้ามาพัฒนาแหล่งน้ำเพื่อหนุนเสริมให้กับภาคอุตสาหกรรม ซึ่งไม่มีในเอกสารโครงการหรอกครับ แต่ถ้าเราดูแผนที่โครงการจะรู้ได้เลยว่า ทั้งหมดทุกเขื่อนที่กำลังจะก่อสร้างนั้น ไม่ไกลจากนิคมอุตสาหกรรมยางที่ฉลุง ซึ่งห่างออกไปเพียง 5-6 กม.เท่านั้น และจะมีน้ำหนักชัดขึ้นถ้ามองเปรียบเทียบกับนโยบายของนายกฯ ทักษิณ ชินวัตร ในเรื่องนโยบายอุตสาหกรรม เพราะอุตสาหกรรมยางเดิมใช้น้ำจากคลองอู่ตะเภา ที่อ.หาดใหญ่ สงขลา แต่ที่นั่นใช้น้ำจำนวนเยอะมาก เพราะมีถังบรรจุคลอรีน มากกว่าการประปาส่วนภูมิภาคหาดใหญ่ ถึง 7 เท่า นั่นคือสัญญาณว่า จะมีนิคมอุตสาหกรรมยางและการใช้น้ำเยอะมาก จึงสรุปได้ว่า การพัฒนาแหล่งน้ำแถบนี้นั้น รัฐซ่อนนัยยะอะไรไว้กันแน่ เพราะถ้าอ้างการเกษตร ประปา หรือแหล่งท่องเที่ยว มันก็มีทางออก ซึ่งชาวบ้านเสนอให้หมดแล้ว นอกจากว่า จะเตรียมน้ำไว้จัดการตาม พ.ร.บ.น้ำ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของนโยบายแปลงทรัพย์สินเป็นทุน ที่ พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีวางไว้ครับ

เรื่องการสัมปทานน้ำ ซึ่งตอนนี้มีบริษัท southern water ประมูลจัดเก็บค่าน้ำในอ่างเก็บน้ำแล้ว โดยจ่ายภาษีให้รัฐ ดังนั้น คนที่ใช้น้ำก็ต้องจ่ายค่าน้ำ ซึ่งในที่สุดใครมีอำนาจซื้อครับ ระหว่างเกษตรกรกับกลุ่มผู้ใช้น้ำ ระยะแรกก็อาจจะมีข้อเสนอว่า ให้ชุมชนใช้น้ำได้เท่านั้นเท่านี้ แต่พอผ่านพ้นไปก็อาจจะมีข้ออ้างใหม่ว่า เนื่องจากบริษัทขาดทุน จึงขอเพิ่มค่าบริการ ก็ออกมาทำนองนี้ได้ครับ ดังนั้นสภาตำบล ซึ่งประกอบด้วยหลายๆ ชุมชน หลายๆ พื้นที่ กำลังมองภาพนี้เป็นเพียงภาพของการพัฒนา เป็นการนำความเจริญ นำรายได้เข้ามาสู่ชุมชน โดยไม่มองให้ลึกว่า จะเกิดผลกระทบอย่างไรบ้าง อย่างเช่น ที่นี่เป็นที่ที่ปลูกผลไม้ได้อร่อยที่สุดในภาคใต้ ทั้ง เงาะ ทุเรียน ลองกอง กระท้อน ฯลฯ อย่างลองกองอายุ 6 ปี ต้นหนึ่ง ขายได้อย่างน้อยๆ 500-600 บาท ไร่หนึ่งกี่ต้น เป็นเงินเท่าไหร่ ที่ต้องถูกน้ำท่วม