น.ส. วนิดา ตันติวิทยาพิทักษ์ 7 พฤศจิกายน 2498 - 6 ธันวาคม 2550 วนิดามีชื่อเล่นว่ามด ซึ่งเกิดในสกุลไทยเชื้อสายจีน ในระดับชนชั้นกลาง ที่มีอัครฐานพอสมควร พี่น้องทุกคนที่ร่วมบิดามารดา ล้วนได้รับการศึกษาดี และแทบทุกคนอุทิศตนให้กับสังคม หากมดดูจะแหวกแนวไปยิ่งกว่าคนอื่นๆ ตรงที่ร่วมงานการต่อสู้กับกรรมกรมาแต่ตอนที่ยังเป็นนักศึกษา เมื่อจบการศึกษาแล้วก็ออกไปรับใช้คนยากคนจนในชนบท จนคนปลายอ้อปลายแขมเหล่านั้นเคารพรัก ดังเมื่อตั้งสมัชชาคนจนขึ้นนั้น มดได้รับเลือกให้เป็นที่ปรึกษา นับว่าเธอมีอุปการคุณกับสมัชชาที่ว่านี้ยิ่งนัก มดรับใช้ผู้ยากไร้ทั้งหลายด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน และมีวิถีชีวิตอันเรียบง่าย เรียนรู้วัฒนธรรมท้องถิ่นอย่างแยบคาย แม้จะพูดภาษาลาวของภาคอีสานไม่ด้ก็ตาม แต่เธอก็เข้าใจภูมิปัญญาชาวบ้านเป็นอย่างดี โดยที่มดใช้การศึกษาในระดับมหาวิทยาลัยของเธอ และเพื่อนฝูงในเมืองกรุง ซึ่งอยู่ในองค์การพัฒนาเอกชนต่างๆ โยงใยให้ชาวบ้านเข้าถึงผู้มีอำนาจในรัฐบาลต่างๆ อย่างอาจหาญ และกล้าท้าทายอำนาจอันอธรรมด้วยสันติวิธีมาหลายต่อหลายครั้ง แม้จะได้ชัยชนะน้อยครั้ง แต่มดและชาวบ้านต่างก็ประกอบไปด้วยขันติธรรมและสามัคคีธรรม ซึ่งควรแก่การก้มหัวให้ยิ่งนัก แม้การต่อสู้แต่ละครั้ง จะทำให้มดและแกนนำทั้งหลายต้องเครียด ไหนจะถูกให้ร้ายป้ายสี ไหนจะถูกโจมตีด้วยประการต่างๆ ทั้งทางสื่อสารมวลชนและการปล่อยข่าวลือ ยังร่างกายก็ต้องเจ็บปวด กระท่อมที่มาตั้งล้อมทำเนียบรัฐบาลเอาไว้อย่างสันติ ต้องถูกรื้อถอนโดยอำนาจอันอธรรมของรัฐบาลเผด็จการ แต่ต่อมามดกับกัลยาณมิตรของเธอใช้จิตสิกขา ช่วยให้เธอและเขาเหล่านี้หาสันติสุขได้ในพรหมวิหารธรรม ในสองปีหลังแห่งชีวิต แม้จิตใจจะปลอดโปร่งขึ้น แต่ก็มีโรคทางกายเข้ามาบีฑา โดยที่มะเร็งได้ขยายพิษร้ายออกไปยิ่งๆ ขึ้น จนหมดฝีมือแพทย์ ไม่ว่าจะการแพทย์กระแสหลัก หรืออายุรเวทและอื่นๆ ดังที่เธอได้จบชีวิตลงด้วยอาการอันสงบ ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี โดยที่เธอมีเวลาภาวนาจนวินาทีสุดท้าย ท่ามกลางญาติมิตรที่ห่วงใยเธอเป็นอันมาก นับได้ว่าเธอจากไปด้วยดี ดังที่เธอได้ประกอบกรรมดีมาเป็นอเนกปริยาย แม้คนยากไร้จะยังไม่ได้รับชัยชนะ แต่ธรรมะย่อมต้องชนะมารได้ ในอีกไม่นาน ส.ศ.ษ.

Wanida Tantiwittayapitak 7 November 1955 - 6 December 2007 Wanida's nickname is "Mod." She was born into a middle class Chinese family that is relatively well to do. All her siblings received good education, and almost all of them have devoted their lives to social causes. Even in this familial context, Mod was something different. She was an activist struggling alongside manual laborers ever since her student days. When she completed her education, she went to work with the poor in the rural areas, earning the love and respect of the grassroots and the marginalized. Thus when the Assembly of the Poor (AOP) was established, she became one of its chief advisors. She had served the AOP very well, to say the least. Mod humbly served the underprivileged. She led a simple life. She was willing to learn from the poor and was an astute student of local cultures. Although she could not speak the Lao language used in the E-san provinces, she well understood and appreciated the villagers'wisdom. She used her university education as well as her network with friends in Bangkok, especially the ones in the NGO sector, to enable the villagers to have access to the ears and eyes of those in power in various governments. This was a courageous act. And on numerous occasions, she confronted and challenged various forms of injustice, nonviolently. These acts rarely ended in the victory of the villagers. But Mod and the villagers showed great forbearance and solidarity, and for this they deserved our full respect. Each struggle put Mod and other AOP leaders under great stress. Through rumors and various media outlets, their reputations were smeared. Each struggle slowly impaired their physical health. The "settlements" they constructed in front of the government house as a sign of nonviolent protest were forcefully removed by the powers-that-be. But eventually Mod and her virtuous companions relied on mental training to cultivate inner peace, the sublime states of mind. In the last two years of Mod's life her mind was cool and calm, but she was ultimately diagnosed with cancer. Doctors - both traditional and modern - could not contain its malignancy. She peacefully passed away at Ramathibodi Hospital. She had the opportunity to meditate among the friends and relatives who loved her till her last breath. In her life Mod had performed a lot of good actions. Although the poor have yet to emerge victorious, Good will triumph over Evil eventually. Sulak Sivaraksa