ให้ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งต่อสู้
หลายสิบปีพันตูมิรู้ถอย
เคียงข้างคนจนยากทั้งมากน้อย
ประคองคอยสรรสร้างทางประชา

จากเด็กสาวขาวบางร่างโปร่งสูง
เหมือนยางยูงเยื้องย่างอย่างสง่า
ทระนงเลือดเนื้อมิสร่างซา
เพื่อทายท้าอำนาจทาสอธรรม

พวกนายเงินหน้าเนื้อใจเสือทั้งหลาย
ต้องอับอายหลบตามิกล้ากล้ำ
มันนั้นรู้อยู่แก่ใจใครระยำ
แต่ก็ทำเพื่อตนเองไม่เกรงใจ

ขึ้นชื่อว่านายทุนมันหมุนพลิ้ว
จะนับนิ้วนับเท้า ก้าวไปไหน
มีแต่กินกับกิน เอากำไร
มายัดใส่กระบุง ตุงกบาล

เจ้ามดน้อยกลอยใจจากไปแล้ว
ทิ้งเทือกแถวนักสู้ผู้กล้าหาญ
ถวิลหาอาลัยใจสะท้าน
คงผลงานยิ่งใหญ่ให้คำนึง

วนิดาลงจากพรากผองเพื่อน
มิลืมเลือนใจเราเฝ้าคิดถึง
ตลอดทางผกผันอันลึกซึ้ง
ว่าครั้งหนึ่งเราเคยได้ร่วมรบ

กับหญิงสาวชาวกรุงผู้มุ่งมั่น
ไม่เคยหวั่นศัตรูผู้เจนจบ
ท้าทายถึงทำเนียบเหยียบทำนบ
ทลายเขื่อนสยบอำนาจรัฐ

เราผู้อยู่จะสู้ให้เพื่อนต่อ
กับแม่พ่อพี่น้องผู้ข้องขัด
ในนามคนจนคนปฏิวัติ
จงแจ่มชัดสุดหน้าจงฝ่าฟัน


คอลัมน์ เคียงข่าว, มติชน
7 ธันวาคม พ.ศ. 2550, น.14