เพื่อลบรอยคราบน้ำตาประชาราษฎร์
สักพันชาติจักสู้ม้วยด้วยหฤหรรษ์
แม้ชีพใหม่มีเหมือนหวังอีกครั้งครัน
จักน้อมพลีชีพนั้นเพื่อมวลชน

6 ตุลา 2519 - 20 ปี ผ่านมาแล้ว เสียงปืนยังคงดังกึกก้อง ทุกครั้งที่ยืนอยู่ในสนามฟุตบอล ธรรมศาสตร์ เพื่อนของเราผู้กล้าหาญด้านหน้าหอประชุมใหญ่ ยอมพลีชีพปกป้องคนที่อยู่ด้านใน ศพแล้วศพเล่าที่สังเวยความอำมหิตผิดมนุษย์ สายเลือด สายน้ำตา ไหลปนกันลงสู่เจ้าพระยา

พวกเราประชาชนตัวเล็กนิดเดียว แต่จิตใจอหังการ ฝันจะสร้างโลกที่มวลมนุษย์อยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข กรรมกร ชาวนา นิสิตนักศึกษา สามประสานยิ่งใหญ่ ก่อกำเนิดขบวนมหาประชาชนผู้รักชาติ และประชาธิปไตย และแล้วก็ถูกปราบปรามเข่นฆ่าอย่างโหดร้ายทารุณเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์ เพียงเพื่อดับสิ้นขบวนการประชาชน ปิดตำนานการต่อสู้ของเสรีชน

20 ปีผ่านไป เสียงครวญของมวลกรรมกร ชาวนายังคงอยู่ สังคมที่เป็นธรรมยังไม่มี เงินตราคือพระเจ้าองค์ใหม่ สายน้ำ ภูเขา ป่าไม้ ถูกผลาญทำลายอย่างย่อยยับ เพื่อสร้างสังคมบาปนี้ โสเภณี ยาเสพติด โรคเอดส์ มลภาวะ นักการเมืองน้ำเน่า ข้าราชการฉ้อฉล คือกำไรที่เราได้ และ คนจน คือเครื่องเซ่นสังเวย "การพัฒนา"

เมื่อ 20 ปีที่แล้ว พวกเราพยายามเป็นลูกหลานที่ดีเลิศของประชาชน ณ บัดนี้ ขอพวกเราจงพยายามอีกครั้ง ที่จะเป็นพ่อแม่ที่ดี ที่จะไม่ท้อแท้ และท้อถอย ปล่อยให้สังคมที่เน่าเฟะนี้กลายเป็นมรดกของลูกหลาน จงช่วยกันกอบกู้ สร้างสังคมใหม่ที่ดีงามขึ้นมาด้วยสองมือเปล่าของเราเช่นเดิม ทำในสิ่งที่ใกล้ตัวที่สุด ปลุกจิตใจให้เข้มแข็ง ลูกหลานของเราจะต้องมีชีวิตอยู่ในสังคมที่ดีกว่านี้ ชะตากรรมของคนรุ่นต่อไปนั้นอยู่ในมือของพวกเราเอง

เพื่อนรัก จงกล้ำกลืนความเจ็บปวดทั้งมวลนี้ไว้เฉพาะคนรุ่นเราเถิด เราไม่อาจทดแทนความเจ็บปวดนี้ด้วยความเจ็บปวดของผู้ใดอีก ทุกครั้งที่เจ็บปวดหรือท้อแท้ จงปลุกขวัญ และให้กำลังใจของตนเอง ด้วยการรำลึกถึงเพื่อนของเราที่จากไป เมื่อวันที่ 6 ตุลา เพราะว่าพวกเขาได้ยอมรับความเจ็บปวดแทนพวกเราไว้จนหมดสิ้นแล้ว

ขอคารวะดวงวิญญาณเพื่อนผู้หาญกล้า วีรชน 6 ตุลา

พวกเราผู้ยังอยู่ จักสืบทอดปณิธาน

วนิดา ตันติวิทยาพิทักษ์
6 ตุลาคม 2539 - 19.30 น.
เวทีสนามฟุตบอล ธรรมศาสตร์