There are 2 websites that ThaiNGO team support are thaingo.org and thaingo.in.th.

เว็บที่ดูแลโดยทีมงานไทยเอ็นจีโอมี 2 เว็บเท่านั้นคือ thaingo.org และ thaingo.in.th

สวัสดิการ

 

คำนี้เป็นคำที่ทรงพลังมาก เป็นแรงบันดาลใจคนไทยมายาวนานตั้งแต่ก่อรูปเป็นรัฐ และมีข้าราชการ เป็นคำที่ ทำให้ขบวนการคอมมิวนิสต์ ก็เคยได้ใจคนจน แรงงาน ตลอดจนชนชั้นกลาง เกือบทั้งโลก

หมายถึงหลักประกันชีวิต มาตรการแบ่งเบาภาระชีวิต ประเทศที่มีสวัสดิการดีๆ ไม่ใช่ประเทศที่บังคับ กำหนดขึ้นมาเอง แต่เป็นประเทศที่สะสมความมั่งคั่งมายาวนาน เป็นประเทศที่ มีระบบจัดเก็บภาษี บริหารภาษีมีประสิทธิภาพ มีฐานเศรษฐกิจค่อนข้างเข็มแข็ง มีทรัพยากรมนุษย์มีคุณภาพ หมายถึง การทำงานที่มีประสิทธิผล ในเวลาจำกัด มีการพัฒนาในหลายด้าน อย่างีประสิทธิภาพ ส่วนมากประเทศเหล่านี้ เป็นประชาธิปไตย เป็นประเทศที่ีระบการเมืองเข้มแข็ง เป็นประเทศที่ประชาชนตื่นตัว ต่อทิศทาง ต่อการตรวจสอบ นโยบาย และเป็นประเทศที่ กลไกราชการเล็กมาก แต่กลไกหรือองค์กรพลเมือง การบริหารท้องถิ่นจะมีเข้มแข็งและมีประสิทธิภาพ

จริงๆ ผมไม่ได้อยากจะพูดเรื่อง รัฐ นะครับ แค่จะบอกว่า ประเทศที่เขามีสวัสดิการชั้นเยี่ยมนั้น ระบบการจัดการในประเทศ วิธีคิดของประชาชน พลเมือง ของเขามีประสิทธิภาพ มองการไกล มีวิสัยทัศน์มากๆ ส่วนประเทศเรายังเละเทะ เลอะเทอะ อุดมไปด้วยปลิงและปรสิตเยอะมาก

ดังนั้น เราต้องมาคิดและจัดการ สร้างสวัสดิการให้ตัวเอง "จัดการตัวเอง" ผมว่าคำนี้สำคัญมาก เพราะหลายคน ที่ผมรู้จัก ก็ฉลาด คิดเรื่องนั้นได้ คิดเรื่องนี้ถูก แต่... ขาดการลงมือ ขาดความรับผิดชอบในตัวเอง ขาดความจริงจังในการปฏิบัติตน มีผืนดิน มีที่ว่าง และเมล็ดพันธุ์ หากไม่อยากซื้อ ก็มีหล่นเกลื่อ่นกลาด แค่เอามันไปหยอด หรือฝัง ลงดิน แล้วรอเวลา

นั่นแหละคือสวัสดิการ คนจน หรือเกษตรกร เพราะหลายชีวิต เราหาเช้ากินค่ำ หามาได้ ก็ใช้หมด ประคับประคองตัวเองให้รอดไปวันๆ ไม่สามารถขยับไปถึงการออม การลงทุนสร้างหรือซื้อสวัสดิการ ได้ แต่ได้หมายถึง สิ้นช่องทาง

โลกมันหมุนไปหน้า เปลี่ยนแปลง และเคี่ยวเข็ญเรามากขึ้นทุกวัน ให้เราอยู่รอดได้ด้วยการคิดและวางแผน และทำงาน ด้วยการใช้แรงงาน จนอายุล่่วงเลย และ ไร้เรี่ยวแรง คุณจะถูกทิ้งขว้างจากประเทศ หรือ สังคม ที่ไม่สวัสดิการ ดังนั้น ถ้าคุณมีที่ดิน 10 ไร่ คุณจะจัดการอย่างไร อะไรคือปากท้อง รายวัน อะไรคือสวัสดิการ เงินเก็บ วันหน้า ถ้าคุณแรงงาน 2 คน ใครจะทำหน้าที่อะไร ใครหาเงิน ใครสร้างอาหาร ฯลฯ ทั้งหมดคือชีวิต ที่ต้องวางแผน และบางเรื่องมันต้องลงมือทันที

หลายคน เราคุยกัน และเวลาล่วงมาหลายปี ยังไม่มีต้นไม้สักต้นเติบโตขึ้นจากผืนดิน ต้นไม้ เป็นพืชชนิดเดียวที่ไม่รบกวนเวลา แรงงานเรา มากนัก ขอแค่ปลูก กับ ระวังไฟ

ความล้มเหลวในการดูแลของรัฐ ไม่ได้ผิดที่องค์กรรัฐ เท่านั้น เราประชาชนทุกก็ล้วนมีส่วน หากจะแก้ไข ก็ยาก ใช้เวลา ดังนั้น เราเกษตรกร จะเอาแต่รอ ไม่ได้ การสร้างหลักประกันเป็นสิ่งจำเป็นมากในโลกสมัยนี้ และอนาคต เพราะต่อให้เราแก่ยังไง เราก็หิว เราต้องการอาหาร ต้องการยา ต้องการความสะดวก จนสิ้นลมหายใจ

มากกว่านั้น ที่ผมพยายามพูดมาหลายปี คือ การสร้างองค์กรธุรกิจ เล็กๆให้ตัวเองให้ได้ เป็นเจ้าของร้านจำหน่าย เป็นเจ้าของผลิตภัณฑ์ เป็นเจ้าของแบรนด์ อะไรที่เราเก่ง เราสนใจ เราสนุก เราพัฒนาได้ไม่หยุด เราทำอันนั้น ทำและสู้จนกว่ามันจะยืนได้ ยืนได้บนขาตัวเอง แม้จะสำเร็จแค่เล็กๆ แต่นั่นหละ คือหลักประกัน อีกอย่างหนึ่ง

ทำอย่างไร ให้เราสามารถทำงานได้ มีค่าตอบแทนพออยู่รอด เราอาจจะแก่ เกินไปที่จะออกไปสู้ ไปทำงานในระบบ หรือ ถูกระบบโละทิ้ง เลิกจ้าง เพราะไม่มีเรี่ยวแรง วันนั้น เราก็มีทางเลือก เรามีต้นไม้ สวนป่า ที่แปลงเป็นเงินออมได้ เรามีธุรกิจเล็กๆ หรือมีโรงงานน้อยๆ ทำแหนม ทำขนม ทำสิ่งประดิษฐ์ต่างๆ วางขาย พอมีรายได้ ซื้อกะปิน้ำปลา

ผมกับคุณนาย เราคุยเรื่องนี้มาเกือบ 10 ปี ก่อนจะสร้างแบรนด์น้อยๆ ชื่อ สวนซีโมน ( แปลว่ากินหม่อน ) เราใฝ่ฝันว่า เราจะแปรรูปผลผลิตการเกษตรจากสวนของเรา เราจะทำแบรนด์เล็กๆ ทำสินค้าคุณภาพ ที่ทุกคนเชื่อถือ  และ โรงงานน้อยๆ ปลุก หรือรับละแวกบ้านมาทำ แล้วก็ขายเอง วางขายแถวบ้าน นี่แหละ สวัสดิการ ในด้านอาชีพของเรา ในขณะที่ผืนดินทุกตารางนิ้ว เราลงไม้ยืนต้นไว้จนหนาแน่น และปล่อยให้เติบโตไปตามกาล

ในอดีต สังคมไทยเป็นสังคมเกษตรกรรม เป็นสังคมครอบครัวขยาย เกาะเกี่ยวกับญาติพี่น้อง ร่วมพงศ์ร่วมเผ่าพันธุ์ ร่วมกันเป็นชุมชน ช่วยเหลือเกื้อกูลกันและมีลูกหลาน คอยเลี้ยงดูปรนนิบัติ หุงหาอาหารให้กินยามแก่เฒ่า เป็นระบบสวัสดิการ แบบหนึ่งทางสังคม

ปัจจุบัน เราโดดเดี่ยว ไม่มีญาติ ไม่มีพี่น้อง และอาจจะไม่มีลูกหลาน คอยดูแลปรนนิบัติ เราจะวางแผนหวังพึ่งอะไรได้บ้าง ฉะนั้น อย่าปล่อยปละเวลา ให้ล่วงเลย ไม่มีแม้แต่ต้นไม้สักต้น กำลังเติบโต

คนแบบนี้  โบราณแต่ก่อนจะเรียก คนชราที่ไม่มีแม้แต่มะพร้าวสักต้นไว้ให้ลูกหลาน ว่า แก่ซะเปล่า แก่เพราะข้าว เฒ่าเพราะอยู่นาน เพราะนั่นเป็นคนแก่ ที่ทิ้งภาระไว้ให้ลูกหลานรุ่นหลัง ครับ