ThaiNGO team support only thaingo.org and thaingo.in.th.

เว็บไซต์ที่ทีงาน thaingo ดูและคือ thaingo.org และ thaingo.in.th เท่านั้น

วิบากกรรมของคนคิดต่าง

การทำอะไร หรือ พูดเขียนออะไร จริงจัง มักจะถูกตอบกลับมา 2 แบบ คือ ถูกใจ ชอบใจ ศรัทธา กับ ไม่ชอบ โกรธ และ เกลียด  ถูกหรือไม่ถูกใจ มีไม่กี่อย่าง หรอกครับ แค่เหมือน หรือ ตรงกับ ที่ตัวเองคิด หรือ ไปแตะต้อง สิ่งที่รัก กับ สิ่งที่เกลียด ก็เท่านั้นเอง

ผมเป็นคนอย่างนี้ มาแต่เด็กๆ ครั้งหนึ่งเคยไปนั่งกินเหล้ากับเพื่อน และมีพี่ตำรวจ ตอนนั้นน่าจะราวๆ ( ม.
4-5 ) เพื่อนผมก็ถาม ว่า สอบตำรวจไหม๊ ? ผมก็ตอบตามจริง ว่า ผมไม่ชอบ ตำรวจ !!

แค่นั้นเอง พี่ตำรวจที่นั่งดื่มด้วย ลุกขึ้น ไล่ชกผมเฉยเลย ผมถามตัวเอง มาถึงทุกวันนี้ ว่าผมผิดอะไร ? แต่นั่นแหละ มันทำให้ผมคิดค้นหาคำตอบ เรื่อยมา จนมาเข้ามหาวิทยาลัย ทำกิจกรรมกลุ่มชมรม รับน้อง ดูแล สอนอ่าน สอนคิด และพาออกค่ายอาสาฯ ทำกิจกรรม ก็มักจะมีน้องๆ มากล่าวเปิดใจ ว่า ชื่นชม ศรัทธาผมมากๆ  แรกๆ ก็รู้สึกปลื้มปิติ แต่พอวันหนึ่งเขาเริ่มโต ผมเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ สะท้อนผลงานการกระทำ  เท่านั้นเอง หลายคนเกลียดผมตราบทุกวันนี้

 

มาทำงานเป็นนักพัฒนา ( NGOS) ทำด้านสื่อ คอยนำสาส์น นำวัจนะ ท่านผู้นำขบวน NGOs ไปขีดๆเขียนๆ นำเสนอภาพ บทบาท ทางสังคม การเมือง การเคลื่อนไหว ก็ชอบอกชอบใจ สังคมนักพัฒนาก็เหมือนสังคมอื่นๆ มี สำนักคิด มีเจ้าสำนัก มีบรมชบุคคล ซึ่งแตะต้องไม่ได้ หลุดพ้น จนมิบังควรวิจารณ์ เพราะมีอัครสาวกคอย ปกป้อง ตอบโต้ พิทักษ์ ผมก็ศรัทธา ชื่นชมและเชื่อ โดยเฉพาะจุดยืนเรื่องการเมือง ประชาธิปไตย แต่พอวันหนึ่ง เราค้นพบว่า ไม่ได้ศรัทธาในระบอบประชาธิปไตย จริงจัง แถมนำพาสาวก สร้างนิยามใหม่ ทางการเมือง จำพวก ธรรมาธิปไตย ซึ่งมโนเอา แล้วก็ปรบมือ เรียกร้อง รัฐประหาร หรือบางคน เป็นสัญลักษณ์ประชาธิปไตย แต่ออกหน้าออกตาไปรับตำแหน่งทางการเมือง หรือ คบหาสัมพันธ์กับผู้นำรัฐประหาร จิบไวน์ ออกงานสังคม หน้าระรื่นออกสื่อ ผมก็เริ่มแปลงคำพูด จากชื่นชม สนับสนุนบทบาท เป็นด่า ด่าลามไปถึง เจ้าสำนัก เท่านั้นเอง โดนอัปเปหิ ออกจากวงโคจร นักพัฒนา ยิ่ง รัฐประหารล่าสุด ( 2557) ผมหมดคำจะพูดแล้ว ไม่รู้จะอภิปราย อะไร ไม่เขียนวิจารณ์ เยอะ เหลือแค่คำสั้นๆสวยๆ ว่า ควย !!  เท่านั้นเอง ผมถูกตัดเยื่อใยเสียสิ้น ฮ่าๆๆ

มาทำเกษตร ปลูกต้นไม้ ไม่ใช่สารพิษ เป็นชาวบ้านคนหนึ่ง บางคนก็ว่า ยึดหลักปรัชญาพอเพียง บางว่าเรียบง่าย บ้างก็เรียกผมว่า ไอจ้อน (
Idol)  บางคนถึงกับ จะปลดหนี้ให้ผม เพราะเดินปรัชญาคนสำคัญ ว่าซ้านนนน...!!   ผมก็จุกอึ๊บเอาอีกแล้ว บางคนถึงกับลาออกจากงานประจำที่โคตรสบาย ไปทำเกษตร บ้างก็อยากจะมาหาผม มาเรียนรู้ มาดูรูปแบบ มายึดตามแนวทาง ซึ่งผมก็ไล่ ปัดออกไป พัลวัน มึงนะบ้า!!  เพราะผมพยายามบอก หรือพูดความจริง เบื้องลึกเบื้องแท้ ของชีวิตเกษตรกร แต่ไม่ฟัง  ปัญหาคนรุ่นใหม่ที่สนใจ เกษตร พวกนี้ งมงายกับภาพลักษณ์ รูปแบบ ที่ออกมาสวยๆ โรมันติค สุขแบบมโนชีวิต ล้วนๆ ซึ่งไม่จริง ไอ้ห่าราก!! 

ชีวิตเกษตรกรที่จะทำให้ตัวเองมีกิน “มีใช้” มึงต้องทำงานหนักมากกรากกรำ ทำทุกวัน ทำจนร่างกายมึงล้มลง ไร้เรี่ยวแรง โน้นแหละ.... จนกว่าจะคุ้นเคยกับสภาพ แล้วมึงก็จะพูดบอกโลกภายนอกอย่างเท่ห์ๆ  ว่า เศรษฐกิจพอเพียง

ผมนะหรอ ผมหนีเอาตัวรอด มาทำแปรรูปแล้วครับ ทำผลิตภัณฑ์ ทำของขาย สร้างแบรนด์เซราะกราว หนีออกจากโลกเกษตรสวยๆ ขายได้บ้าง ขายไม่ได้บ้าง ก็ยังพอเหลือๆ ได้ซื้อกะปิน้ำปลา ใครอ่านมาถึงตรงนี้ ตัดสินใจได้หรือยัง ว่าจะเอาไวน์ รสไหน กี่ขวด ?