ทรายอีสาน

5 November 2021 1663

ทรายอีสาน37

ผมจำได้ว่า คืนวันหนึ่ง หลังจากผมระห่ำขังตัวเองในห้องสมุด lมหาวิทยาลัย อยู่นับปี ผมอ่านอย่างหนัก เฉลี่ยวันละ 12-14 ชม.ต่อวัน อ่านอยู่หลายปี จู่ๆ ก็คิดถึงบ้าน คำถามต่อชีวิตพรั่งพรู ว่าแท้จริง ตนเองนั้น ใฝ่ฝันถึงสิ่งใด ทำไมมาอยู่โดดเดี่ยว ไร้ญาติขาดมิตร ไกลถึงที่นี่

เป็นค่ำคืนที่น้ำตาผมหลั่งไหลเป็นสายน้ำ การมาร่ำเรียนอีกครั้ง ทำให้ผมกลายเป็นคน ที่สั่นกลัว ไม่เหลือความมั่นใจในตัวเอง ยืนสั่นหน้าห้องอาจารย์ วุ่นวน วิตก หมกมุ่น และ พรั่นพรึนไปหมด

ระบบการศึกษาทำให้เรา จำนน ก้มหน้า และ กริ่งเกรงกับอำนาจ บางอย่าง บางสิ่ง ความกลัวคืบคลานหนัก แม้แค่ได้ยินเสียงก็รู้สึกสั่นสะท้าน!

ผมอยากกลับบ้าน อยากไปใช้ชีวิตเงียบๆ ในไร่ ปลูกต้นไม้ ปลูกระต๊อบ ผ่อนพักความทะเยอทะยาน และทำงานพัฒนาชุมชน กับชาวบ้านกับเด็กๆ เยาวชน คนหนุ่มสาว ที่ผมรัก จริงๆ จังๆ ในชุมชนบ้านเกิด ความชิงชังภาพชีวิตที่ยากจน ความแห้งแล้ง ความกันดาร ความล้าหลัง และไกลเมืองไกลความเจริญ ไม่มีในใจอีกแล้ว หลังจากผ่านการใช้ชีวิตในกรุงเทพมาร่วม 10 ปี และใช้ชีวิตในต่างแดนอีกเกือบ 10 ปี แค่เพื่อไต่เต้า สร้างฐานะ แลกกับความภาคภูมิใจ ใครสักคน

วาบหนึ่งในมโนภาพผมนั้น รู้สึกได้ถึงกลิ่นผืนดิน ใบหน้าผู้คน น้ำเสียงบทสนทนา และ ยถาวิถี บนผืนดินถิ่นกันดาร

ผมปาดน้ำตา เงียบๆ และ จารึกบทกวี ขึ้นมา 1 ชิ้น เพื่อประกาศปณิธานให้ตนเอง ชื่อ ทรายอีสาน

-----

ทรายอีสาน

คับแค้นความแล้งเข็ญ

กอบกำเป็นทุนชีวิต

ข้นแค้นอัดแน่นจิต

ขุดก่นสู้สิกอบสร้าง

สับทรายขุดผืนทราย

ลงกล้าใหม่เหงื่อไหลพราง

แรงคนสิทนถาง

ขุดดินตำเป็นน้ำกิน